Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Dla chwil ujęty — w żyłach

FaLcorN
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

FaLcorN

FaLcorN

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

@huzarc dziękuję za inspirację

 

 

Jestem poetą,

dopóki wierzę, 

więcej nie trzeba.

 

Nic nie muszę,

poezja mnie niesie,

pisze dla mnie scenariusze. 

 

Łzy uronię,

oczy mam jeszcze czułe,

niech światło chłoną i mrok,

dla równowagi.

 

Jestem sobą, 

w głębię nurkuję, 

po serca podszewkę,

po poduszkę z piasku. 

 

Wiem, że nie złapię anioła — snów

który jak chmura, albo atmosfera,

przed pychy chwastem, chroni.

 

 

Po prostu jestem, 

mam swój czas. 

Ujęty w żyłach, 

opisany imieniem i nazwiskiem.

Doprawiony szczyptą słów, 

wschodząco-zachodzący,

element Boskiej układanki.

 

 

Edytowane przez FaLcorN (wyświetl historię edycji)
5
FaLcorN

FaLcorN

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Jacek_Suchowicz

Chyba nie zrozumiałeś intencji mojego wiersza. Jestem poetą bo tak moje sznurki ułożył ten wobec którego jestem pyłem, co najwyżej. Nie muszę mantrować tego kim jestem, by się dowartościować. Nie czuję się zaniżony jakkolwiek. Myślałem, że jestem w odpowiednim miejscu? Czego oczekujesz od poezji? Przeinteluktualizowania? Ma uczyć, bawić, wzruszać? Piszę co czuję, bo tak rosnę, czy nie do tego warto dążyć?

Pozdrawiam!

obywatel

obywatel

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

nie wiem tylko po co?, może dlatego że autor musi tłumaczyć co gdzie i dlaczego, pocę się jak lokomotywa, i ciężko dyszę - pracę zaczynam, już moje żyły napina serce, kto pęknie pierwszy ja tego nie wiem, może ta praca jest po to by - tak się stało, i martwe to moje ciało, - bo tak naprawdę jestem zmartwiony, po co to wszystko, a wiem bo każdy jest urażony tym co?

Edytowane przez obywatel (wyświetl historię edycji)
1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • vioara stelelor
      zakrzywienie

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @MigrenaJa mam skojarzenia z koncepcją miłości karmicznej.   To miłość z poprzednich wcieleń, którą musimy przepracować i dokończyć w życiu obecnym, gdyż pozostajemy, z jakichś powodów, w stanie nierównowagi. Jest bardzo intensywna emocjonalnie, ale nie zmierza do trwałego, szczęśliwego związku, gdyż jej celem jest kontynuacja lub zamknięcie czegoś, co rozpoczęło się w poprzednich cyklach życia. To są zazwyczaj relacje, które mają czegoś istotnego nauczyć. Wszystko, co się w nich wydarza, staje się lustrem, w którym należy dostrzec obszary wymagając uzdrowienia, zrozumienia, głębokich przemian. Niespełnienie to droga. I nawet, jeśli później każde z tych dwojga wyruszy już na własne ścieżki, karmiczne spotkanie nigdy w nim nie wygaśnie, nie zabliźni się.  
    • vioara stelelor
      relacja

      Przez vioara stelelor · Opublikowano

      @marekg W tym wierszu jest bardzo dużo smutku i tęsknoty. Opowiada o trudnej miłości, w której obie strony rzucają w siebie kamieniami, zawodzi komunikacja. Noc też nie przynosi ukojenia, gdy zabiera się ze sobą do snu poranione myśli, niepokój. Tekst kończy się na tej skardze, nie wiadomo, co dalej, jak będzie dalej przebiegała relacja.   Ostatni dwuwers skojarzył mi się z wierszem H. Poświatowskiej - *** (nie potrafię inaczej)   Zacytuję fragmenty:   nie potrafię inaczej w środku ciała jest kot wygięty pragnieniem wołający o człowiecze ręce uspokajam go słowami kłamię (...) i nagle wszystkie zgięte paznokcie wbija we mnie głuchy ślepy kot   To jest ten moment, kiedy leżąc w samotności i mroku, człowiek aż cały kurczy się z rozpaczy, i to jest wręcz cielesne.   Natomiast kamienie z pierwszego dwuwersu przypomniały mi pewną przypowiastkę. Ludzie w relacji są jak kamienie wrzucone do jednego zamkniętego worka, którym potrząsa życie. I wiadomo, że muszą się w tej sytuacji o siebie obijać. To symbol różnych zranień, konfliktów, kryzysów, trudnych rozmówi, itd. Ale po latach, jeśli worek się otwiera, nie ma już zwykłych, kanciastych kamieni, tylko oszlifowane diamenty. O ile, oczywiście, dwoje ludzi przetrwa i zrozumie ten proces rozwoju w miłości.   Sądzę też, że mimo tymczasowego bólu, zawsze jest jakaś przyszłość, jakaś przestrzeń.
    • Jacek_Suchowicz
      relacja

      Przez Jacek_Suchowicz · Opublikowano

      każdy pies zdobywa nasze uczucia a pogłaskany kładzie się przy naszej nodze
    • Waldemar_Talar_Talar
      Gdybym był żyrafą albo szczurem

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - dziękuje Alicjo za tego strusia - ubawił mnie -                                                                                              Pzdr.uśmiechem. Witaj - cieszy mnie że się podoba moment o którym piszesz w komentarzu -                                                                                                              Pzdr @Natuskaa - @Berenika97 - dziękuje uśmiechem - 
    • hehehehe
      Palindrom - (...) - 357

      Przez hehehehe · Opublikowano

      Ada brudasa dur bada

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...