Zgłoś

@Trollformel prawie jak ostatnie soki :)

@Leszczym   Bardzo trafne spostrzeżenie! Żaden, nawet największy dorobek literacki czy finansowy, nie zastąpi tej nieuchwytnej, ludzkiej chemii. Ostatecznie decyduje serce i intuicja, a nie imponujące portfolio.

Pierwszy krok - rausz   Klucz drży w palcach jak niezdecydowanie.   Nic się nie otwiera. Tylko sprawdzanie…   Ciche jak oddech szkła. Czy jeszcze pasuje…   Krok drugi — kac   Cień zamiast drzwi. Ukrywasz się w nim.   Liczysz, żeby pamiętać.   Słońce rozświetla powieki mimo zamkniętych oczu.   Nic nie zamykasz. Tkwisz.   Krok trzeci - trzeźwość   Odkładasz klucz na brzeg, żeby nie uruchomił jutra.   Świat rozsypuje się od środka.   Pełno połamanych kluczy. Pełno drzwi, które nie podołały.  

@Berenika97 dzięki serdeczne

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@Berenika97 Ktoś już je gdzieś wycisnął, mi pasowały właśnie na końcu tytułu. ;) Taki zabieg zespolenia.    @Poet KaDziękuję :)