dzieciom w posagu
-
Ostatnio w Warsztacie
-
@Zbigniew Polit A ja jestem dzieckiem, mam ten "luz", ten komfort "dziecka bożego" , tą odrobinę naiwności, której Panu już niestety brakuje. Stąd tak sobie "konfabuluję".
Bóg tak umiłował świat, że Syna swego jednorodzonego dał za życie świata... . Kogo Bóg miłuje, tego doświadcza. Tak jak swego Syna. A skąd Pan wie, że Chrystus nie cierpiał wraz z pana krewnym? To jest trudna "Miłość", dla jednych łaskawsza, a dla drugich nie. A dlaczego Bóg pomógł Antoniette Raco (włoszka cierpiała na rzadką i nieuleczalną chorobę neurodegeneracyjną (stwardnienie zanikowe boczne – ALS), która od 2006 roku powodowała postępujący paraliż. Została uzdrowiona w 2009 roku po kąpieli w basenach z wodą ze źródła w Lourdes. Jej powrót do zdrowia był badany przez komisje medyczne przez 16 lat, zanim uznano go za niewytłumaczalny)? A dlaczego pomógł siedmiu tysiącom uzdrowień innych osób w Lourdes? To co sprawiedliwe w oczach ludzkich nie musi być sprawiedliwe w oczach boskich. Nie musi Pan wierzyć w Boga. Ma Pan wolną i nieprzymuszoną wolę. Może Pan powiedzieć TAKIEMU Bogu: NIE! Bóg jest ale nie taki jakiego chcemy.
Weźmy zakład Pascala: "Załóżmy, że Boga nie ma a my żylibyśmy zgodnie z Jego nauką - cóż wobec tego stracilibyśmy? A załóżmy, że Bóg jest, a my żyliśmy tak, jakby Jego nie było... ".
0
-
-
Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach
-
- 35 odpowiedzi
- 865 wyświetleń
-
- 32 odpowiedzi
- 654 wyświetleń
-
- 27 odpowiedzi
- 887 wyświetleń
-
- 26 odpowiedzi
- 534 wyświetleń
-
- 25 odpowiedzi
- 639 wyświetleń
-
-
Zarejestruj się. To bardzo proste!
Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.
-
Ostatnio dodane
-
-
Ostatnie komentarze
-
Przez Berenika97 · Opublikowano
@Wiechu J. K. Ale można już winić za niechęć do edukacji w tej materii. To są rodzice z innego pokolenia, bardziej świadomego - mają pod ręką media, poradniki, psychologów, pedagogów. A jednak niektórzy są pancerno- odporni , bo oni wiedzą lepiej. Jak koleżanka - pedagog - próbowała wyjaśnić ojcu , że z synem, lat 13 powinien udać się do specjalisty, bo widzi symptomy depresji - to najpierw ją wyśmiał, obraził i stwierdził, że ma na to swoje lekarstwo. Czyli masz rację - "infekcja genetyczna", ale to ich nie usprawiedliwia. -
Przez Wiechu J. K. · Opublikowano
@Zbigniew Polit Brawo, wiersz ze wspaniałym morałem. Tak na marginesie, grzybów nikt nie pyta o pozwolenie, dlatego chowają się jak tylko potrafią.Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.
-
-
Przez MIROSŁAW C. · Opublikowano
@Jacek_Suchowicz Polne majaki. Dziadek miał taką umiejętność, że w szczerym polu widział to co ukryte za tłem. I diabeł przy tym, to mały p... Dziękuję, pozdrawiam. -
Przez Lenore Grey · Opublikowano
Wiesz, czasem myślę, żeby cię z kimś zdradzić. Nie wiem czemu. Wyobrażam sobie, że siedzę na plaży, tuż przy morzu, wieczorem, z jakimś chłopakiem. Lepiej niż jego wyobrażam sobie mnie: widzę swoje długie włosy i dekolt... wystają mi kości. Nagle dostrzegam ciebie. Wyglądasz dziwnie... Masz okropnie smutne oczy. Kiedy przechodzisz obok mnie mój chłopak leży twarzą do nieba, oczywiście z zamkniętymi oczami. Czasami sypiesz na mnie, niby to przypadkiem, piach, i wtedy łzy cisną mi się do oczu. Ale częściej po prostu mnie mijasz. I wiem że jest ci strasznie przykro, a im gorzej się czujesz, tym ja wyglądam piękniej. Chociaż nie, powiem szczerze. Wymyśliłam całe życie tego człowieka, tego mojego niby-chłopaka. Widzisz, jest pisarzem, bardzo bogatym, i sierotą. Oczywiście żenimy się wcześnie i kochamy jak szaleni. On jest bezpłodny, tak, zawsze myślę sobie, że on musi być bezpłodny. Na co dzień mieszka w mieście, w kamienicy, a dla wytchnienia jeździ na wieś — do domu z ogrodem w pobliżu jeziora. To dom z zimną posadzką, wysokimi oknami... Schodami jak z filmu o bogaczach. I jak umiera, ten chłopak, bo oczywiście umiera, przepisuje mi cały spadek i zamieszkuję w tym wiejskim domu. I jestem tu bardzo samotna. Godzinami leżę na podłodze, gapiąc się jak migoce światło, jak w powietrzu unoszą się drobinki kurzu. Wieczorem siedzę przy oknie i drżę. Ale to dobre drżenie, takie jak to, kiedy wiem, że jutro na pewno zobaczę jakieś piękne miejsce. W sąsiedztwie mieszka staruszka. Zaprzyjaźniam się z nią, zostaję jej towarzyszką. Płaci mi za to, że spotykam się z nią parę razy w tygodniu, a ja traktuję te spotkania jak coś wzbogacającego duszę. Czytam jej — poezję, czasem literatura historyczną... Mówi, że nie mogę spędzać tyle czasu ze starymi ludźmi. Daje mi swoje kolczyki, bardzo kosztowne, i ubrania w zgaszonych kolorach. Ma tylko jednego wnuka, Anglika. Babka umiera. Przed śmiercią mówi mi, że mam oddać jej antyki i piękne przedmioty do antykwariatu, no i wziąć co mi się podoba. Później podróżuję. Bo co robić, jak nie mam nikogo? A po powrocie spotykam w kawiarni nastolatka piszącego poezję. Pokazuję mu potem — widzę wyraźnie schody przed moim domem, nasze piękne twarze mieniące się w słońcu, i rozwiane włosy — pokazuję mu moje wiersze. Czyta i się zachwyca. Oczywiście się we mnie zakochuje. Ja jestem starsza, rzecz jasna, mam 23 lata. A potem nic już nie ma. Myślałam, czy by go uśmiercić, tego chłopca... No, nieważne. Wszystko w porządku? Przecież zmyśliłam to wszystko. Wiesz o tym, prawda? --- Dziś coś zgoła innego... zaskakującego nawet jak dla mnie :^)
-
-
Najczęściej komentowane
-
.thumb.jpg.24ff4d9056d3da47ce3fae75f93e4311.jpg)
-
Wiersze znanych
-
Najpopularniejsze utwory
-
Najpopularniejsze zbiory
-
Inne
Rekomendowane odpowiedzi
Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto
Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.
Zarejestruj nowe konto
Załóż nowe konto. To bardzo proste!
Zarejestruj sięZaloguj się
Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.
Zaloguj się