Mars, snikers i lincz

[Lidia Maria Concertina]

Nigdy nie oburzę się na dziecko, które zwinnie ukryło batonik przemykając obok kasy - zdaję sobie sprawę, że rodzice sami mogą ''nie mieć co do gara włożyć.''


Rozumiem, że jeśli doniosę i zacznę oburzać się w tonie: ''gdzie są rodzice'' itp., to za kilka lat mogę dowiedzieć się z różnych www.pl, że to właśnie moja interwencja miała, kluczowy wpływ na życiorys najgroźniejszego  młodocianego zabójcy.

Zabójcy też w pewnym sensie mnie nie oburzają.

Boleję i płaczę nad ofiarami, to naprawdę rani mi serce, ale jednocześnie jestem w stanie zrozumieć motywy moderców.

Nawet za tymi najbardziej ''bezsensownymi'' zbrodniami.

Bo każdy MOTYW da się zrozumieć.

Czy wybaczyć - to już inna kwestia.

Rozważanie jej może doprowadzić do kolejnego morderstwa. Dotychczasowego  oprawcy.

Czy to, że mały piesek na mnie nie szczeka oznacza, że jestem dobrym człowiekiem?

Nawet jeśli, to nic mi o tym nie wiadomo: nikomu nie pomagam, nie utrzymuję żadnych kontaktów towarzyskich, nie poświęcam się w żadnej relacji ...
Może jakieś dobro przejawia się poprzez sam fakt, że nikogo nie zabijam? 

Nie wiem.

Kasnodzieja z prywatnego kościoła z pewnością rozgrzeszy każdego.

Wystarczy powtórzyć jednozdaniową afirmację. To nie dla mnie.

Tak właściwie każdy człowiek prowadzi swój domowy kosciół. Bezpłatnie i często bez dachu nad głową, bywa też, że w tych domach wiary stoją wielkie donice, w których nie ma nawet ziemi ... na ziarnko wiary.

Mam swoje cele: muszę znowu schudnąć, zrobić jakieś studia i kurs językowy, polecieć wreszcie samolotem do jakiegokolwiek miasta i zacząć lubić ludzi...

Niewielki osiedlowy sklep. Przyglądam się półce z batonikami. Mija już chyba kwadrans. Jeszcze nie wiem, który ukradnę ...