sonata nie do wiary

[Panareko]

 

 

o katastrofo

toporek zastyga nad głową

zbliżasz się 

krzyczę widząc go coraz bliżej 

 

przepływam ocean wód płodowych

wychylam głowę i nie do wiary

witaj katastrofo

znów wszędzie mięso

 

o katastrofo mam cię pod skórą

jak odsunięty kielich goryczy

co nie odpuszcza

katastrofa obalone bóstwa

rzeźby ułomne i rozbite lustra

katastrofo nad głową

nadchodzisz witają cię

idący na szafot 

 

wiem że tak

krach i piach

że upadek trąd

prąd ze skóry robi swąd

ależ tak

 

 

grudzień 2019


 

[Alicja_Wysocka]

@Panareko Ten wiersz czytam jak zapis świadomości, że rodzimy się w katastrofie i ona nigdy nie znika. Jest pod skórą, w powietrzu, nad głową.

Bardzo mocny, mroczny obraz.

[Berenika97]

@Panareko Medytacja nad naturą katastrofy - od indywidualnego doświadczenia do cywilizacyjnej. Pesymistyczna wizja ludzkiej egzystencji. Twój wiersz ma dużą siłę wyrazu. 

[Panareko]

@Alicja_Wysocka
Dziękuję, jest rzeczywiście dużo mroku. Nie wiadomo w czym się rodzimy, ale tak czy inaczej, wcześniej czy później... odkrywamy katastrofę.

[Panareko]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak, utwór zabawny nie jest, mrok i zapadająca ciemność, ale czy pesymistyczny? Katastrofa jako coś, czego nie w mojej mocy uniknąć, co musi nastąpić, jednak odsuń ode mnie ten kielich...

[Berenika97]

@Panarekoa jednak kielich "co nie odpuszcza". Katastrofa może zmienić w dalszej perspektywie na lepsze lub dokonać zagłady. Ale tego nie wiemy, co będzie po katastrofie - stąd mój pesymizm. Pozdrawiam. 

[Panareko]

O dalszej perspektywie nic nie wiemy, lecz wciąż możemy mieć nadzieję, że katastrofa nie wydarzy się wcale... Niestety, nieodpuszczanie to przeczucie nieuchronności, i w tym kontekście owszem - jest pesymizm.

Co do zmiany na lepsze - z punktu widzenia podmiotu ulegającemu katastrofie - nie ma takiej opcji.