Zgłoś

@Mitylene niesamowita siła obrazowania    zmienność zjawisk atmosferycznych oddana za pomocą środków artystycznego wyrazu - mistrzostwo!   natura-wnętrze-człowiek... pełnia i piękno

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  Wiersz już kiedyś wrzucałam, ale teraz jest jeszcze zagrany.      Bez ciebie jestem taka jesienna, przemoknięta deszczem i smutkiem. Z melancholią coraz dłuższą. Z uśmiechem krótkim.   Powłóczę kaloszem starym po liściach skąpanych w błocie. Rozgniatam kolory jesieni w długiej, szarej tęsknocie.   Bez ciebie jestem listopadowa. Nawet parasol mi nie służy. Strącam z rzęs krople wspomnień i topię je w kałuży.   Snuję się babim latem, oplatam gałęzie mokre, a potem znowu tęsknię, szukam cię w jesieni i...moknę.   Z samotną ławką w parku porozmawiam jak z siostrą. Przemoknięta deszczem i smutkiem, poczekam. Może wrócisz wiosną?

Miasta świecą całą noc, jakby bały się zostać same ze sobą. Neony, ekrany, witryny, wielka iluminacja pustki.   Człowiek współczesny nie potrzebuje już gwiazd. Wystarczy mu odbicie własnej twarzy w czarnym szkle telefonu.   Patrzą bez końca. W cudze życie, w cudze ciała, w cudze śniadania i katastrofy.   Nigdy wcześniej, samotność nie była tak dobrze podświetlona.

Dobre, miłość poczeka, a śmierć nie. Trafne.

@Klaudia Gasztold    porusza bezpośredniością zachwyca formą niepokoi ...