coś z kroniki AA (2)

[MIROSŁAW C.]

 

biała dama

spędza mi sen z powiek

kurwa

która w przydrożnym rowie

przez uszy

utopiła duszę dziadka 

 

przewraca się 

z lewego boku na prawy

ciemny szkic

jeziora szczęścia 

o szklanych brzegach

 

własnym językiem

żłobię psalm 

w glinianej poduszce 

dla chwastów szlachetnych 

bez dostępu słońca

 

zapinam wiersz 

jak ostatni guzik koszuli

szczelnie pod szyją

 

amen

 

[Alicja_Wysocka]

Nie wiem, czy jest na świecie inna substancja, która aż tak umie ukraść duszę, dom i życie.
Ten wiersz to jak odłamek z cudzego cierpienia, który zostaje pod skórą.
Mam w pamięci pewien tekst psycholożki Ewy Załęcznej, który kiedyś mnie poruszył.

Jeśli chcesz, mogę go wkleić - ale tylko jeśli uznasz, że pasuje.

Serdeczności. 

[Annna2]

@MIROSŁAW C.  dziś byłam po receptę dla taty.

Widziałam jak panie i panowie wychodzili na papierosa. 

Smutne to życie jednak jest to uzależnienie jest- bo odbiera wolność, 

i jak w Twoim wierszu- odziera z godności i człowieczeństwa

[Berenika97]

@MIROSŁAW C. To bardzo odważny wiersz - bez patosu, bez usprawiedliwień. 

[MIROSŁAW C.]

@Alicja_Wysocka

Być może komuś pomoże,  więc nie ma problemu. 

@Annna2 @Berenika97

Niestety czasami- człowiek, to nie brzmi dumnie .

 

Dziękuję, pozdrawiam. 

[Alicja_Wysocka]

@MIROSŁAW C.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 Jasne

 

"Przyznać muszę, że byłem i jestem złodziejem w najgorszym – po ludzku sądząc – wydaniu. Kradnę rodzinie najlepszych ojców i synów. Kościołowi – najwierniejsze dzieci. Ojczyźnie – najzdolniejszych obywateli. Szkole i nauce – najtęższe umysły. Rodzinie ludzkiej – najpierwsze jednostki. A jednak cieszę się dotąd wolnością i mianem najlepszego dobroczyńcy ludzkości, przyjaciela człowieka, towarzysza jego radości i smutków.
Ja jestem na świecie największym gangsterem i przywódcą mafii, która codziennie uśmierca miliony, zabierając im wszystko. Włamuje się do kieszeni, domów, serc i rodzin. Tylko ja znam klucze do wszystkich zamków, skarbnic i kas.
Mój gang nie boi się szubienicy, bo mam w swoim gronie przedstawicieli wszystkich warstw społecznych, nic wyłączając sprawujących władzę i wymierzających sprawiedliwość.
Jestem panem, monarchą, władcą. Mnie służą rządy, stawiając na czołowym miejscu w czasie bankietów i przyjęć. W mojej obecności decyduje się o losach świata, życiu i śmierci, ubija interesy… Moje zdanie w każdej sprawie jest ostateczne. Przy mnie ludzie bawią się, tańczą, płaczą, umierają.
Walą się trony jeden po drugim, kurczą imperia, upadają rządy, tylko moje imperium nie kurczy się i nie upada, choć niesie zagładę. Niszczę wszystko i wszystkich. Piękne dzieci, wspaniałą młodzież przemieniam w zbrodniarzy. Zapełniam nimi szpitale i zakłady poprawcze. Bogatych zamieniam w nędzarzy. Zdrowych w chorych. Mądrych w głupich. Kołyski w trumny. Miasta w cmentarze…
Któż mnie nie doświadczył? Któż mnie nie zna? I to dziecko mego przyjaciela pijaka. I ta poniewierana żona. Znają mnie dobrze kapłani, załamując ręce nad owocami wieloletniej pracy. Znają mnie izby wytrzeźwień, sądy, więzienia, ale też i szkoły, dyskoteki.
Teraz nie muszę się już chyba dłużej przedstawiać? Mam nadzieję, że i wy nie zrazicie się do mnie i tylko u mnie szukać będziecie mocy i szczęścia – tak jak szukają go miliony. Myślę, że i was nie zabraknie w mojej armii, którą od lat zdobywam dla piekła!

 

 Autorem niniejszego artykułu jest pracująca w Naszym Stowarzyszeniu psycholog Ewa Załęczna."