Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

zrzucam obcasy

Wochen
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Wochen

Wochen

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano (edytowane)

   nie ponaglaj na tej ścieżce
   tak bardzo obce ślady 
   ranią stopy

   przede mną rozdroża
   wybieram się boso

   za ciasno mi w obcasach 


   nie krępuj dłoni 
   na pożegnanie zatapiam się 
   w ramionach przestrzeni

Edytowane przez Wochen (wyświetl historię edycji)
8
Berenika97

Berenika97

Opublikowano
Opublikowano

@Wochen

Stworzyłeś  piękny obraz wędrówki - zarówno tej dosłownej, jak i metaforycznej drogi życiowej.

Szczególnie porusza mnie obraz "obcych śladów" raniących stopy - to tak trafnie oddaje, jak trudno jest iść ścieżką wytyczoną przez innych, jak bolesne może być dopasowywanie się do cudzych oczekiwań.

1
Nata_Kruk

Nata_Kruk

Opublikowano
Opublikowano

Robert... to tylko próbka z mojej strony... tak czytałam. Treśc... czytam, jak Jacek.

 

   nie ponaglaj na tej ścieżce
   tak bardzo obce ślady 
   ranią stopy

   przede mną rozdroża
   wybieram się boso

   za ciasno mi w obcasach 


   nie krępuj dłoni 
   na pożegnanie zatapiam się 
   w ramionach przestrzeni

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • brt
      Daj mi — siebie

      Przez brt · Opublikowano

      To kredkami da się temperować inne kredki?
    • brt
      Droga cienia

      Przez brt · Opublikowano

      Szedł drogą cienia  w rytm cierpienia zasłaniał czernią kolory od promieni słońca był odosobniony Szedł cień drogą w mroku  ubrany w czerni otchłań Nie zna słońca i świata w kolorach Zawsze jest z nami czy może jednak nie cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie  czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz  wiersz albo książka  muzyka piosnka  cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza jak się pozbyć cienia gdy umierasz to go już nje ma gdy przysypie trumnę ziemia  gdy popioly zapakują w urnę a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim krok za krokiem dzień po dniu cieniu mój  mój prześladowco  czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry    wers który by poruszył by mógł się zdarzyć  zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć  czyż marzenia jednak nie są od tego by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa  choćby dusza martwa  to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej  bujanie w obłokach zupełnie  i niebieskie migdały jak oczy które na popiół zszarzały z latami  wypalone paczki  papierosów  blizny jak znaczki  karma znajdzie sposób  wypite flaszki kibel zarzygany o czym to ja aha   
    • Achilles_Rasti
      Bez odklepania

      Przez Achilles_Rasti · Opublikowano

      @Nata_Kruk Dzięki. Ten wers miał właśnie nie domykać.
    • Poezja to życie
      Prosto

      Przez Poezja to życie · Opublikowano

      Prosto w twoje objęcia  Piękna damo ze zdjęcia! 
    • FaLcorN
      Przypomnij mi…

      Przez FaLcorN · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Kornel to nie Twoja liga, dlatego tracisz czas pod tym wierszem.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...