Pierwopis

[Florian Konrad]

ucieczka z generycznego snu. prosto w taki
o przenikaniu się form. jak nasiąkniętych bibułek.

gdzie, grając w kosi kosi łapci, gaworzymy
para-wyliczankę: "świndroń-dryńdroń,
czy pojawi się klawidroń", mam na nazwisko
Manisterdziołek, co w tutejszym narzeczu
jest słowem gorszym, niż obelga,

za to ciebie – w ogóle nie dotknęło ugroteskowienie.
świetlista jak zawsze pokazujesz mi znaki na skórze.
poezję spokoju i wolności, od czytania której
zwijają się we mnie, kompletnie martwe,
liście pełne kolców.

[aff]

Naprawdę pięknie o kimś napisaleś. 

Świadomie drydronie po prostu są niezbędne w tym całym absurdalnym układzie :)

Pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

[Dagna]

@Florian Konrad tak, w poezji spokoju i wolności  trwa prawdziwa Sztuka, zapewniając uniwersalność przekazu, o ile jest nośnikiem trwałych wartości i ( nie mówię o patosie, bo i temu bywa blisko do groteski).
Pajacować każdy błazen potrafi, ale czas go zdmuchnie jak kurz.

[Przytulia35]

oj, za trudny dla mnie, ale chyba jest o miłości.to nasze najważniejsze wewnętrzne światełko.

[Florian Konrad]

Dziękuje za komentarze. Tak, to o miłości. 

Edytowane 19 Sierpnia 2025 przez Florian Konrad (wyświetl historię edycji)