Pełny magazynek

[Simon Tracy]

Po przebudzeniu. Otwieram leniwie,
szare jak popiół

ze spalonych marzeń oczy.
Komendy z wolna dochodzą 
do przeboćcowanych uszu, 
wyczulonych na krzyk

ale i głęboką ciszę.
Dzwonki i gwizdki oficerów, 
pobrzmiewają ostrym jazgotem. 
Czasami zagłuszają nawet jęki,

kalekich pobratymców,

którzy w kałużach krwi, potu i błota, wykopanych z mozołem okopów. 
Drwią ze śmierci. Nie chcą się poddać. 
Choć ich skrwawione kikuty 
oderwanych kończyn lub strzaskane odłamkami pocisków oblicza, szczernione pożogą wszędobylskiego ognia, dalej tchną, niegasnącym zarzewiem życia.

Nienawidzę tego życia.

Życie mnie zabija.
I tylko dlatego chcę wstać i walczyć.
Zawsze na przekór 
nawet swojemu rozsądkowi.
Muszę cały dzień 
błądzić w labiryncie okopów.
Mijać tych, którzy są mi obojętni.
Ja jestem im obojętny.
A może wszyscy jesteśmy ofiarami 
wojny z życiem
i jego przygnębiającą pustką egzystencjalną.

Śmierć wystawia swoją ogołoconą 
z włosów i skóry głowę z okopu wroga.
Śmieje się 
ze swojego najdzielniejszego żołnierza.
Wabi i kusi. 
Ponagla i błaga. 
Droczy się bym bez strachu opuścił bezpieczne schronienie 
i puścił się gnany znużeniem bytu 
ku liniom kolczastego drutu 
z upiętymi na zwojach 
co kilkanaście metrów przeciwpiechotnymi minami, wypełnionymi wspomnieniami

dawnych dni traumy

w postaci ołowianych kulek

i ze szkła tłuczonego

powstałych szrapneli.

Nie jestem już nieobytym młodzikiem.
Jestem na wojnie z samym sobą 
od kilkunastu lat.
Uśmiech śmierci to pułapka.
Życie wcelowało w moje schronienie, 
lunety karabinków.
Wszędzie wokół są snajperzy.
Depresja, lęki i nerwica. 
Najgorzej jest wreszcie ulec 
i wyczołgać się w stronę beznadziei. 
Tej ziemi nie mojej ani niczyjej.
Z uczuciem pustki. 
Nie czuć już kompletnie nic.
Nawet tych wchodzących

gładko w ciało pocisków.
Mam tyle ran,

że już nie zwracam uwagi.

Wreszcie czyjeś dłonie wciągają mnie za mundur do kolejnego leju po jakiejś uczuciowej, związkowej bombie.
Pełno w nim nigdy nie zastygłej krwi.
Ona patrzy na mnie martwo.
Oparta plecami o nasyp. 
Jej włosy w nieładzie.

A ręce rozrzucone.
Na czole nikły ślad.

Przestrzelony na wylot.
Chociaż śmierć jest sprawiedliwością.
Zdejmuje chwilowo zbędny hełm.
Obracam go nerwowo w dłoniach.
Żyj by umrzeć. Papieros i as pik.
I właśnie

dokładnie to robię każdego dnia.

A wieczór.

Wieczór jest wyczekiwaną ciszą.
Sielską i spokojną.
Front milknie a do głosu dochodzą 
ciche rozmowy 
żyjących jeszcze nieszczęśników.
Wielu trzyma w brudnych, poranionych dłoniach, białe koraliki różańców.
Inni całują srebrne krzyżyki.
Nie wiem czy modlą się o życie 
czy o szybką, bezbolesną śmierć.
Co dzień jest nas tu coraz więcej.
Nieważne ile istnień pochłonie

życia front.

Rakiety sygnalizacyjne ulatują w ciche, bezchmurne niebo. 
Zielone, fosforyzujące światło 
miesza się z czerwienią rac.
A ja kończę pisać przy prawie rozładowanej latarce, pożegnalny list, którego i tak nikt nigdy nie odczyta.
Lubię samotność wieczorów.
Strzelcy usadowieni

w swych kryjówkach
są wtedy widać ślepi.

A ja czuję radość i euforię, że jutro znów zbudzą mnie bym szturmował bez sensu i celu kolejne transze życiowych kolein.
Patrzę na pełny i srebrzysty księżyc.
Czasami widzę w nim istotę wyższą.
Po cóż to ciągle przechodzić?
Nikt mnie i tak nie zrozumie.
Nigdy nie będę

przez nikogo pokochany.

[infelia]

@Simon Tracy  Weteranie, głowa w górę!

[Alicja_Wysocka]

@Simon Tracy Jutro poczytam, nie mogę takich smutnych wierszy czytać przed snem, i tak źle śpię.

[Alicja_Wysocka]

@Simon Tracy

Wiersz to nie człowiek - ale często bywa jego cieniem.
Mocno i intensywnie. Dla mnie osobiście ten klimat jest bardzo trudny emocjonalnie - pozostawia we mnie ciężar, który trudno unieść.
To po prostu nie jest estetyka, w której się odnajduję.

[Simon Tracy]

@Alicja_Wysocka Dla mnie wiersze i życie są sobie tożsame. Muszą być inaczej nie mógłbym być tak autentyczny, a jedynie naśladowałbym uczucia a to już jest niedopuszczalne w poezji. Więc dla mnie słowo to człowiek a człowiek jest sobą w słowie 

[Alicja_Wysocka]

@Simon Tracy 

Rozumiem, że dla Ciebie słowo to człowiek i wiersze są odbiciem życia.

Jednak  podmiot liryczny z wiersza może być czymkolwiek i kimkolwiek zechce. Każdy wiersz jest jakby oddzielnym bytem, ma swoją autonomię rządzi się prawami, jakie dał mu autor. Może być np. robaczkiem, królem, cieniem albo nawet symbolem jakiegoś uczucia czy myśli,  emocją, którą autor tworzy i kontroluje. Poezja daje nam wolność wyrażania siebie na różne sposoby, nie zawsze bezpośrednio.

 

Szanuję Twoją autentyczność, ale warto pamiętać, że niektóre intensywne emocje, które wyrażasz, mogą wymagać fachowego wsparcia.

Nikt nie musi z tym być sam.

Serdeczności :)

[Simon Tracy]

@Alicja_Wysocka Niektórych zachowań i uczuć nie można przekazać inaczej niż tylko przez pryzmat człowieka. 

Ja nie narzekam na swoje samotnicze życie. Tego własnie co mam teraz zawsze chciałem i nie wyobrażam sobie innego siebie 

[Alicja_Wysocka]

@Simon Tracy 

Czasem wystarczy przetrzeć szybę - tam naprawdę jest słońce i zieleń.

Możesz nie nazywać tego narzekaniem, ale Twoje wiersze niosą bardzo dużo bólu, bezsilności, samotności. I to właśnie one mówią najwięcej jak Ci jest teraz.

Nie warto oszukiwać siebie - siebie najlepiej słuchać uważnie.

[Simon Tracy]

@Alicja_Wysocka Możesz mi wierzyć, że czuję się dużo szczęśliwszy teraz niż kiedy żyłem niby normalnie dla większości osób. I nie zamierzam tego zmieniać.