Uwikłana we wspomnienia

[Katarzyna Anna Koziorowska]

Popełniłam
rozstrzygający błąd,
zanim postanowiłam się urodzić.
Nie przyznałam się
do winy,
choć żądano ode mnie wolności.

Nie słyszałam nic
o Twoim śnie – ciało majaczyło
wśród pragnień.
Może to przeklęty spokój
wdarł się pod skórę
i osiadł na mieliźnie?

Nic się nie zgadza;
nawet łzy
chodzą spać o tej samej porze.
Pora nauczyć się
żyć wbrew oczekiwaniom wątpiących.

Najwyższy czas przerodzić się
w bezmiar,
żeby miękkość
służyła rozpostartym ramionom.

Czegoś brak melancholii.
Ktoś musiał wykraść brakujący szczegół.
Czy wystarczy krztyna
modlitwy,
aby nasycić Stwórcę?

A może pora, aby powitać świat
chlebem i solą?

Krzykliwe są dziś Twoje usta.
Jeszcze gorsza pamięć,
uwikłana we wspomnienia.

[Annna2]

@Katarzyna Anna Koziorowska   te słowa mnie zastanawiają-

jakie winy popełniłaś i to ostatnie zdanie- o żądaniu wolności.

Popełniłam
rozstrzygający błąd,
zanim postanowiłam się urodzić.
Nie przyznałam się
do winy,
choć żądano ode mnie wolności.

 

Czyżby to o grzechu pierworodnym? 

A jesteś wolna- choć dalej krzyczysz że nie.

Mamy wolność wiary i niewiary- nikt do niczego nie przymusza

[ViennaP]

@Katarzyna Anna Koziorowska  A jeżeli to my jesteśmy Stwórcami swoich światów i wszechświatów...? Zwracając się do Bogów, tak naprawdę zwracamy się do samych siebie...?