Odetnij skrzydła

[Maksymilian Bron]

Odetnij innych skrzydła od twoich,

już dosyć balastu i strat,

dosyć posiłków z hienami w kole

i niewyraźnych lat

 

Choć tratwa dziurawa, to pokieruje

tam, gdzie nie kładłeś stóp,

odetnij skrzydła innych od swoich,

nim nie wyczują, żeś trup

 

W szeleście gruszy wiatr czesze włosy

Nie słychać ludzkiej mowy,

ich mantyczenia, bluzg oraz sporów,

tu oswobodzisz swą głowę

 

Słońce cię złoci w bukiecie trawy,

Słyszysz, jak świerszcze lulają,

nie dążąc do Raju, zostaniesz w kole,

gdzie hieny resztki rozdają

 

Odetnij innych skrzydła od twoich,

ja tego nie zrobiłem,

bojąc się kar i rewolucji,

marzeniem jak więzień żyłem

 

Nie bój się zrzucić z tratwy złych ludzi,

nieulękniony bądź,

odetnij innych skrzydła od swoich

i nawet moje strąć

 

Otwórz powieki i się przekonasz,

gdzie się umieścił strach,

bo on się zaszył w skrzydeł twych zwojach,

byś nie oduczył się bać

 

Odetnij innych skrzydła od twoich,

odłącz się, wypoć swój świat,

gdzie nie osądzą cię w żadnych kościołach

i zaczniesz jak dziecko się śmiać

[Leszczym]

@Maksymilian Bron To ciekawa jest bardzo metafora, że pogoda ducha może istotnie zależeć od odcięcia skrzydeł :) Myślę, że dotyczy to również odcięcia swoich własnych skrzydeł...

[piąteprzezdziesiąte]

@Maksymilian Bron

Po przeczytaniu wiersza Czytelnik zadaje pytania i popada w zadumę.

Refleksyjnie i przez to interesująco.

Choć niektórzy mogliby zarzucić pompatyczność.

A tego należy się wystrzegać. Oczywiście.

Pozdrawiam

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... chyba lepiej kolejność, jak w sugestii.