Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

jeszcze głębsza cisza

drewniane palce
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

drewniane palce

drewniane palce

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

uśmiecham się błogo w domyśle
-lodowato kurczy się
ten straszny mięsień do bycia
którego lekcje biologii
nigdy mnie nie nauczą

to ten moment kiedy
już sobie nie wierzę
że będzie dobrze



delektuje sie musem
ze źródła własnego strachu

drewniane palce

drewniane palce

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

:P mówiłam ci już że cytoplazmatyczne rybosomy nie są dla dodanie wszystkiem błysku ;]. są specjalnie, po to żeby zaprezentować innym zlanie sie dwóch rzeczy które są jednym ale ta która sie rozlewa w tej dużej jest osobno, tyle że metafizycznie a żeby sie nad tym nie rozwodzic podałam przykład rybosomów w cytoplaźmie, bo własciwie to opisują skrótem myślowym, przynajmniej mnie sie tak wasnie skojażyło a jest niebanalne ;]. pzdr

ot i anka

ot i anka

Opublikowano
Opublikowano

taki..no nie wiem,chyba po części mi się podoba, ale nie wiem po której części..:)
ps. Pianista- film to najnudniejszy film jaki widziałam, sceny zagłady poruszają, jak dla mnie aż za bardzo, a samotność głównego bohatera nijak pokazana...
sorry,że więcej o filmie niż wierszu...:P

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Tyrs
      Herr Sigmund Freud

      Przez Tyrs · Opublikowano

      oto siedzimy tutaj ty ja i oni i ty masz tajemnice i ja nie jestem szczery na parapecie kwiat rozczapierzył palce walcząc o przetrwanie spóźniona konewka w spóźnionej dłoni wyschnięta twarz zegara z fałdem Verragutha anioł stróż jak hobbit latający tam i z powrotem mosty spragnione człowieka aut szyn pociągów na skraju mój podpis PC i rok lata całe choć zła jest akwarela przez chwilę byliśmy dziećmi i mniej jest tych chwil na lekach choć śpię mniej i miej mnie na względzie kiedy wejdziesz antynomiczne przeklnij i jeśli zechcesz cokolwiek mąci ci umysł zdradź kto mi zapieprzył godzinę twój zwrot po zawrocie głowy spieszą się galaktyki muszą nadrobić w czarną przestrzeń decyzje bez odwrotu jak to ma działać do cholery wytworne perpetuum mobile - ziemia droga ruch (okrężny) ja nietrzeźwy i ty pijana oni i wreszcie bez nich kolor butelek na ścianach centralny punkt wszechświata z dystansem fiksujący soczewkę blisko blisko   i coraz dalej dalej    dość.    
    • Poet Ka
      Dialog w teatrze

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @_M_arianna_W... fajne!
    • Benjamin Artur
      Andaluzyjski pies w obłokach

      Przez Benjamin Artur · Opublikowano

      Zapytasz: skąd się tam wzięła ta odrealniona istota?   Gdybym go sam nie zobaczył, a on nie prosił mnie o pokarm, uznałbym go za nocną zjawę sunącą poprzez uroczą Grenadę.   Zlazł bezszelestnie z płótna Dalego, ogonem zawijając — flamenco tańczy. Skacze ponad dachami złotej Malagi, zwinny jak kot Don Kichota z Manczy.   Piękny rycerz o pociągłej twarzy siedzi tam ciągle i o czymś marzy. Jakże chciałoby się do niego podejść, zahaczyć w tańcu o gorącą Kordobę.   Uczuciem uderzyć w pierś bailaory, wytrącić jej ze zwinnej dłoni kastaniety, na kopię nadziać wszystkie podniety i tobie je podarować, piękna Sewillo.
    • Poet Ka
      pół liścia między kartkami

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk tak...masz rację  dziękuję

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        @.KOBIETA. dzięki serdeczne  
    • Poet Ka
      O tempora! O mores!

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @jjzielezinski   Niewidzialny   Jestem najskromniejszy, najcichszy. Nie było mnie widać i nie ma.   Zrodzon z obcej matki. Ilu nas było, drogi bracie, w cieniu dowództwa?   Tamten czas nas nie kochał. Przetrwałem trzydzieści trzy warty, patrząc, jak gasną kolejne baony.   Jam uciekł z transportu, jam walczył do końca, jam padał żywy.   Pod gradem kul udawałem trupa, żeby się jeszcze na coś przydać.   Jestem niepopularny. Mówią, że mam spróchniałe korzenie. Matka odeszła za wcześnie. Przyszła Polska. Zrozum, że to nie była moja matka!   Poszedłem walczyć, żeby cokolwiek ocalić. Że krew była niemiecka? Tego wyboru nie miałem.   Potem byłem cichutki, najcichszy. Nigdy nie nagrodzono mnie miłością.   W kraju stałem się banitą, do końca obcym, niezaakceptowanym.   Cisza.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...