Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ubi tu Gaia, ibi ego Gaius

selenuity
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

selenuity

selenuity

Opublikowano
Opublikowano

@1 Dzwonów harpie gromieją w ciszy przeciwprzestrzeni
zcaleni od Wielkiego Niebuchu, w brzuchu wymatki,
- Ty -
na harfie neuronów zgrywiasz mnie rekursywnie,
prastatki jak klisze kliszy w lustra wlane.

#1 Odlane z naczyń formy
Zaczyń wedle normy
Zgranej z hordy światlnej

@2 Nim hipersłowo się nieskończenie odmieni, splątana bognia,
czerni się świetla w kolorowości,
- Ty -
w cieni ognia mnie wdrażasz w transpozycję czasoprzerażenii,
praogromnia jak wymiary wymiarów w osobliwości utkane.

#2 Obrane ze znaczeń summy
Kładźcie w piach trumny
Zaorane w dumny gmach #

@3 Gdy koniunktur myślące sieci zrodzą dzieci przodków,
wielka jest feeria podków przedwczechświata punktu,
- Ty -
z antymaterii kuszące w arcynagości ciało
rozwielasz moją duchotę, w czerni białość, rozścielasz docelowną grotę.

! Ja - w Mobiusa drzwi - gdzie Ty się plotę.

2
Alicja_Wysocka

Alicja_Wysocka

Opublikowano
Opublikowano

@selenuity

Mój ty smutku, na co komu takie popisy?


Na nic - jeśli służą tylko samouwielbieniu.
Jeśli są krzykiem, który nie słucha,
a błyskiem, co nie oświetla, tylko oślepia.
Na coś - jeśli prowadzą do milczenia,
w którym ktoś wreszcie usłyszy siebie.
Albo Ciebie.

Drogi Autorze, bardzo ciekawe, tylko…
może mniej czerni w białości, a więcej światła w znaczeniu?

selenuity

selenuity

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Alicja_Wysocka Dziękuję za opinię i cieszę się, że wiersz nie pozostawił Cię obojętną. Znaczeń mamy już dostatecznie dużo w tonach opasłych tomów - poezja dla mnie to ucieczka od znaczeń, sensów, przekazów, morałów i pouczeń. Jeżeli ma znaczyć, to tyle, ile znaczy czysto instrumentalna muzyka. I przekazywać aż tyle, co ona. Nie każdy jednak jest dostrojony do tej akurat długości fali. Raczej niewielu.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...