Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Piosenka nr 18 pt. Wielka Teoria

Leszczym
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Leszczym

Leszczym

Opublikowano
Opublikowano

 

Autorzy: Michał Leszczyński + AI.

 

Wielka teoria

 

Gdzieś w sprzedaży snu, marzeń i wielkich ideałów

mówimy sobie ładne tak i idziemy pod rękę w dal

karma jest nam nawet podwójna i mamy dwa bilety

świat jest wielce miłosny, a przestrzeń taka kochająca

 

W teorii rozmawiamy ze sobą piękną ależ praktyką

myśli nasze bywają wspólne i są cudowną taktyką

kompletnie nie mamy o czym pisać do siebie, po co

przygadujemy realiom wielkim wspólnym czasem

 

W teorii uśmiech chodzi na spotkanie ze śmiechem

ciepłe serce przytula całym sobą jego duże alter ego

ta podwójna ławka jest tylko dla nas dwojga obojga

tlą się gorące uczucia bez miejsca na nieporozumienia

 

Ref.

W teorii mamy siebie i urządzamy ładne party

w praktyce przeganiasz ciężkie tony milczenia

gdyby dała ci znak mógłbyś się nawet jej dograć

i góra przez dwa lata byłaby dla was wygrana

ta ta ta i wcale nie e tam.

 

Opowiadam ci urocze bujdy, a ty moja mi milczysz

ty dla mnie piękniejesz co codziennie wychwalam

wieczory pełne są emocjami zbyt gęstych rozmów

owszem bywamy zmęczeni, ale tylko spełnieniem

 

Jesteśmy chodzącym wizerunkiem ładu, składu i piękna

samotni gdy patrzą chcą mieć nasze razem i pokornieją

pary umawiają się z nami na roześmiane posiadówki

portfele mamy zgodne, jest portfolio i gramy w karty

 

Przytęskni któreś z nas - co ciekawe - za samotnością

co najwyżej chawirę podzielimy na dwa ach salony

chcenie natrafia na chcenie, niechcenie ku niechceniu

oto ta wspaniała para co zawsze pragnie się na zabój

 

Ref.

W teorii mamy siebie i urządzamy ładne party

w praktyce przeganiasz ciężkie tony milczenia

gdyby dała ci znak mógłbyś się nawet jej dograć

i góra przez dwa lata byłaby dla was wygrana

ta ta ta i wcale nie e tam.

 

W kinie przytulamy się i rozmawiamy za głośno

na koncercie przetańcowywujemy całą tę historię

w barze trzymamy się spojrzeniami za wdzięczne ręce

wszędzie chcemy się tylko - tylko sobą nacieszyć

 

Ale ale moja słuchaczko słyszysz jedynie barwną teorię

teoria faktycznie rozogniona, a praktyka taka skromna

dobrze jest jeśli w ogóle uda mi się na ciebie spojrzeć

dobrze jeśli tylko dostrzegam w kimś kobiecy płomień

 

Ref.

W teorii mamy siebie i urządzamy ładne party

w praktyce przeganiasz ciężkie tony milczenia

gdyby dała ci znak mógłbyś się nawet jej dograć

i góra przez dwa lata byłaby dla was wygrana

ta ta ta i wcale nie e tam.

 

W realu tylko strzelec trafia w totka pod tytułem ochotka.

Witaj w licznym klubie dużych zazdrośników...

 

 

niemałych niewygód.

 

 

7
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Szkoda, że takie cyfrowe 

Ta gitara

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

dobrze podpowiada kierunek. Dla mnie to powinien być taki długi smętny blues i zupełnie inny głos coś jak Gary Moore czy coś w tym kierunku.

I spokojnie, mógłby to ktoś zagrać.

Pzdr  

1
  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VII

      Krótki, ostrzegawczy szmer poprzedził huk, który rozszedł się w ciemności podziemia, głośny do tego stopnia, że z nadmiarem wypełnił pustą do tej pory przestrzeń zmysłów. Ryk żołądka fabryki jeszcze chwilę kaskadował, a Karol zdał sobie sprawę z tego co właśnie usłyszał - jedna z wielkich gór węgla musiała runąć na ziemię.

      Odurzony dziecięcą fascynacją, chłopiec z powrotem włączył latarkę, otrzepał spodnie, i ruszył w drogę powrotną. Wszystkie pomieszczenia zdawały się jałowe, ich osnowa tajemniczości leżała poszarpana w strzępach tłustych pajęczyn, lecz kiedy wreszcie Karol skierował wzrok latarki na drzwi pierwszego pokoju, ciemność nie ustąpiła ani kroku. Pierwszy raz dzisiaj jedenastolatka ogarnął prawdziwy strach, nie ten napędzający wolę walki, czy wzniecający pożądanie zakazanego, ale najprostszy, dziecięcy strach, ten sam, który każe chłopcowi bać się wilkołaków lub kosmitów. Przez chwilę, Karol stał wpatrując się w ścianę czerni, nie wiedząc nawet co ze sobą zrobić, aż instynktownie rzucił się ku zaspie wyrzucając z niej pojedynczo kolejne grudki węgla. Każdy wyrzucany kamyczek zdawał się być od razu zastępowany następnym i następnym, a niektóre zwalały do środka jeszcze więcej gruzu, aż rozsypywał się on pod butami chłopca. W panice Karol odrzucił latarkę, nadal żarzącą się w rogu pokoju, aby obiema rękoma wyryć sobie drogę przez zaspę. Kolejnymi, długimi zamachami wyrzucał sprzed siebie garści kamienia, jakby płynął w ciemności, jak niedoświadczony pływak - nieważne ile energii nie wkładający w swe ruchy, zastygły w miejscu. Chłopiec poczuł na sobie ciepły dotyk, a kiedy spojrzał w dół, zobaczył, że wokół jego paznokci zbiera się krew. Karol cierpiał na tę przypadłość, przez którą mdlał na widok własnej krwi. Jej mezalians z węglowym pyłem odbierał mu powoli wzrok. Musiał zrobić sobie przerwę, lecz praktycznie całą posadzkę pokoju pokrywały rozrzucone grudki węgla, przeszedł więc on do następnego pokoju, gdzie padł dopiero na ziemię, wychładzając się z pierwszego przypływu adrenaliny. Próbując racjonalnie myśleć, zdjął z siebie zimową kurtkę, pod którą zdążył się już porządnie spocić, wytarł w jej futro brudne dłonie i ustabilizował oddech. Przez jego gardło przeszedł najbardziej donośny krzyk na który mógł się zdobyć. Wzywał pomocy w regularnych odstępach, a jego ślina gęstniała z każdym kolejnym przełknięciem.

      Rozpłakał się. Spływające, gorące i ciężkie łzy, wytyczyły ślady w czarnym pyle pokrywającym jego policzki. Nie miał czasu się wstydzić, szlochał prawdziwie rozdzierająco, to znów przechodził w przerywany oddech, mamrotał pod nosem, lub trwał w całkowitej ciszy, gdzie tylko lekkie spazmy oznaczały rozpacz. Rozbolała go głowa, a ciemność przed nim zaczęły wypełniać finezyjne kształty i kolory, przypominające wygaszacz ekranu z domowego komputera - fioletowe i niebieskie wstążki zwijały się wokół Karola, kurczyły i pulsowały, uciekały na chwilę, i wracały z drugiego krańca wizji. Rozłożył się na posadzce, i mógłby przysiąc, że gdzieś w tle rozlega się kolejny szkolny dzwonek. Zatkał uszy palcami, a hałas trwał w najlepsze. Jak alarm przeciwpożarowy, nieprzerwany brzęk wdrążał się w jego mózg, tupot uczniowskich kroków na schodach wybijał marszowny, wojskowy krok, jakiegoś pośpiesznego i niecierpliwego wojska, głodnego krwi i śmierci. Tupot. Tupot. Trupot. Nieprzerwane bębny kołatającego serca. Karol zerwał się na równe nogi, a jego głowa pozostała na ziemi. Formy przed oczami przypominały lany w andrzejki wosk. Świetliste kontury składały się w rude gwiazdozbiory. Rude. Nitki rudych włosów trzepotały na wietrze ciała szklistego. Karol nachylił się, żeby je pocałować, a one odfrunęły pod sam sufit, nęcąc go po kolei swoją bliskością, tylko po to, aby uciec w ostatnim momencie. Zlizana z warg sól zdawała się teraz smakować owocową pomadką do ust. Truskawki. Kiedy jego mama usługiwała sąsiadom, aby zarobić na związanie początku miesiąca z końcem, zabierała go ze sobą do ogródka, on plewił chwasty, a ona zbierała z krzewów owoce - dojrzałe i ponętnie czerwone w skwarnym, letnim słońcu. Jego dłonie w roboczych rękawiczkach nie mogły się równać jej, czerwonym i gładkim, jak wyrobiony w korycie rzeki kamień.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...