Jak zostałam kłamczuchą

[Alicja_Wysocka]

Dzwoni telefon. Basia.
– Siedzisz? – pyta dramatycznym tonem.
– Nie.
– To usiądź.
– No dobra, już siedzę.

Kiedy Basia zaczyna rozmowę od „usiądź”, człowiek odruchowo szykuje się na jakąś bombę.

– Sylwia jest na SOR-ze.
– Co? Co się stało?!
– Zadzwoniła po pogotowie, coś z sercem.
– O rany… poważnie? Wiesz coś więcej?
Po czym bez tchu dodaję, spotkałyśmy się z  Sylwią dwa dni temu w Rivierze. Trochę się źle czuła, więc poszłyśmy na kawę, pogadałyśmy

i było lepiej. Ale teraz…

Chwila ciszy. I wtedy Basia odpala standardową formułkę:
– Ala, tylko wiesz… nic nie wiesz. Ja ci tego nie mówiłam. Sylwia może sobie nie życzyć, żeby o tym mówić. Nie dzwoń do niej. Może jeszcze jest w szpitalu, może robią jej badania, a może po prostu czeka.

– Jasne, Basia. Nic nie wiem. Dzięki, że dałaś znać. Jak coś będziesz wiedziała, to dzwoń.
– Pewnie.

Piętnaście godzin później.
Dzwoni Sylwia.

– A wiesz, że byłam w szpitalu?
– Nie gadaj! Co się stało?
– Źle się poczułam, pogotowie, potem mnie zabrali do miejskiego. Już jestem w domu, ale…
(pauza dramatyczna)
– Dlaczego nic nie wiem?!

Ja, zbita z tropu:
– Jak to nic nie wiesz?! Basia mówiła: „Zadzwoń do Ali, przecież obie się o ciebie martwiłyśmy!”

No i… bum. Stało się.
– Sylwia, kochana, wybacz… Basia zaklinała mnie, żebym udawała, że nic nie wiem. A potem sama ci wszystko wygadała. No sorry.

Ona wkurzona. Ja też. Dzwonię więc do Basi.

– Basia, co ty ze mnie robisz kłamczuchę?!
– No… wiesz… byłam taka przejęta, zdenerwowana… nie wiem, kiedy jej to powiedziałam.

I tyle. Ani me, ani be. Jakby nic się nie stało. A ja zostałam tą, co udaje, co ściemnia, co "nic nie wie", choć wie wszystko.

Morał?
W trójkątach przyjaźni łatwo się zaplątać. Kłamczuchą zostałam nie dlatego, że skłamałam, ale dlatego, że zaufałam komuś, kto nie potrafił dotrzymać ani tajemnicy, ani lojalności.

I tak oto, w teatrze życia - rola została mi przypisana bez przesłuchania.

 

[Alicja_Wysocka]

@akowalczyk, dziękuję :)