Zgłoś

Jak sal moc - co - mlaskaj.      

@marekg wiersz stanowi malarską kontemplację cyklu natury, ujętą w ramy dwóch przenikających się porządków: statycznego i dynamicznego. Podmiot liryczny, przechodząc obok opisywanych zjawisk, wprowadza do utworu zasadę sekwencyjności. Obraz morza pozostaje senny i horyzontalny, budując wrażenie symultanizmu i trwania, podczas gdy linearnym doświadczeniem staje się kolejny zachód słońca. Ta powtarzalność słońca podkreśla motyw vanitas – monotonię, nieuchronność przemijania oraz kontrast między potęgą przestrzeni a kruchością chwili. Zderzenie statyki morza z dynamiką ruchu (przechodnia i słońca) tworzy symboliczną przestrzeń narodzin. W tym płynnym środowisku dochodzi nie tylko do powstania życia, ale i do aktu myślenia. Koordynacja prawej i lewej półkuli mózgowej znajduje odzwierciedlenie w harmonii przeciwieństw, przekształcając obserwację natury w głęboką, intelektualną syntezę.  

A... gra tlen i kakao, a kaki Nel targa.     

Zaryły raz - dar - dziki zdrad zaryły raz.    

To ci... no co ty: to co - nic, ot.