Historia edycji

Niesamowite opowiadanie. Łudziłem się że to fikcja... Życie pisze czasami scenariusze, których sami nigdy byśmy nie wymyślili...

Cisza to całkiem uniwersalna broń, ot w związkach, też daje w pysk i niszczy, tych mniej odpornych. Pozdrawiam. 

Gdybym moce zmysłów ubrał w słowa pojętne choć zapewne tu by trzeba było jednak rozebrać i ich poniekąd i gdzieniegdzie i ponętę dobrze wyraził w wierszu, w piosence, ba, aż w pieśni ulotnej wówczas w jednej chwili odszedłbym od zmysłów zupełnie zagubił się w drodze emocji i pragnień głupcy mówią, to druga droga byle gdzie i donikąd wówczas – co znamienne – co tętniące – co życiowe - nie pomogła by mi wcale a wcale nie kto inny jak supermodelka rynkowa więc modna topka topów Linda Ewangelista w primie.   Ten wiersz nie jest żadnym łzawym płaczem tylko cichuteńkim i męskim i dorosłym łkaniem mnie gorszego, mnie nie tego i nie takiego, mnie zahukanego i obarczonego zgrozami wstydów, mnie łzawiącego i smutnego i nieprzepracowanego gorszego w wersji i w okrojonej opcji zalotnika Chrisa Isaaka.     Warszawa – Stegny, 11.05.2026r.      

@Waldemar_Talar_Talar Vanitas vanitatum et omnia vanitas, ale widzę jednak w tym wierszu iskrę nadziei związaną z katharsis zrozumienia tego ulotnego życia. Tak jakby cały sens był właśnie we chwilach, które są zbyt ulotne, by zostały w pełni uchwycone, kiedy to samo życie się kończy… Bardzo dobry wiersz i choć krótki, to równie treściwy

@Gosława Napiszę o tym krótką prozę, ale to za chwil kilka jak uzbieram odpowiednie słowa :)