Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Widzę Cię.
Każdego dnia.
Twoje kroki, Twój głos,
Twoje oczy wbite w przestrzeń.

Nie mówisz nic.
A ja słyszę wszystko.
Cisza krzyczy głośniej niż słowa.
I boli bardziej niż krzyk.

Idziesz dalej.
Zostawiasz ślady,
których nie mogę zetrzeć.
Nie wiem, czy to celowe,
czy po prostu tak jest.

Chciałem uciec od tych myśli,
ale one zawsze mnie znajdują.
Nawet gdy zamknę oczy,
wciąż tam jesteś.

Nie proszę, nie pytam.
Nie czekam na odpowiedź.
Jestem.
A Ty jesteś moim początkiem i końcem.

Opublikowano (edytowane)

Tytuł brzmi niepokojąco, jak manifest stalkera.

Podmiot liryczny najwyraźniej ma obsesję na punkcie obiektu swoich westchnień.

Krążenie po śladach, natrętne myśli... I ta deklaracja na końcu, zapewne miała być bardzo poetycka, ale rozpatrując tekst jako całość, można podejrzewać, że podmiot liryczny utknął w pułapce uczucia, nad którym stracił kontrolę.

Najprawdopodobniej się  mylę. Pewnie miało być romantycznie i z całego serca. Ale w opisie tej emocji, przewrotnie, bo ukochana osoba wypełnia cały tekst, nie ma dla niej przestrzeni, nie istnieje jej wolność, jej świat, jej podmiotowość. To iluzoryczny i nietrwały piedestał, na którym znalazł się nie człowiek, tylko - jak napisałem wcześniej - obiekt.  Zamiast relacji, tekst pokazuje tylko owładnięte emocjami ego, niedostrzegające żadnych granic. Wracając do tytułu - ulegniesz, to jakby zapowiedź zawłaszczenia.

Czytelnik czuje się niezręcznie, bo ma przed sobą coś, co bezspornie nie jest przeznaczone dla jego oczu. Ten wiersz w ogóle nie bierze go pod uwagę.

Liryki tu też nie ma, bo i po co? 

 

Edytowane przez Naram-sin (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@luxaszq Odniosę się do tytułu jakby był tym, czego najbardziej oczekuje podmiot liryczny.

Jakie to zastanawiające, chcemy zmieniać innych, a to przecież takie trudne. Dlaczego ona Tobie?

Nie łatwiej zmienić siebie? Nie krócej, prościej? Hmmm... kiedyś mi ulegniesz, a nie lepiej Ty -jej?

 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Tytuł jest zaborczy, masz rację.

Opublikowano

@Naram-sin Dziękuję Ci za tak uważną i szczerą analizę. Nie ukrywam, że bardzo się cieszę, że tak to odebrałeś. Ten tekst miał być niepokojący, miał burzyć schematy i pokazać emocje, które nie zawsze są wygodne czy „ładne”. To miało być uczucie w swojej surowej, niekontrolowanej postaci. Tekst miał być kontrowersyjny wraz z tytułem który uważam że właśnie uzupełnia ten tekst taki był również mój właśnie zamysł. Nie miał być to kolejny tekst o cudownej i ślicznej miłości, tylko pokazać jak ludzie często traktują w dzisiejszych czasach drugą osobę i pożądanie jej. Dzięki za to, że przeczytałeś to z takim zaangażowaniem — znaczy dla mnie więcej, niż myślisz.

Opublikowano

@Alicja_Wysocka Masz rację. Łatwiej zmienić siebie. Ale serce nie zawsze zna tę drogę. Czasem się gubi, czasem krzyczy, zanim zrozumie, że nie o „uleganie” chodzi, tylko o bycie obok — bez siłowania się. Zresztą ten tekst jest z perspektywy człowieka który już ma obsesję na punkcie danej osoby i jest w czystej postaci osobą toksyczną w tej "relacji"

@violetta Nie zgadzam się — siłą można kogoś przestraszyć, ale nie zbliżyć. Z kobietami, jak z każdym człowiekiem, trzeba z szacunkiem i uważnością. Inaczej to nie relacja, tylko walka o władzę, a to nie jest miłość.

Opublikowano

Tak czy inaczej, lepiej żeby jak najmniej dziwnych  ludzi krążyło wokół nas.

Opublikowano

@violetta Ale ja teraz poważnie piszę. Może jeszcze 'łobuz kocha najmocniej'? Kobiety powinny wiedzieć, od czego się trzymać z daleka, (faceci zresztą też), bo potem dramaty, patologie. Nie zwalczymy całego zła na tym świecie,ale nie prostujmy mu ścieżek.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Migrena   Mąż w Twoim wierszu jest zjawiskiem :) Ubrałeś codzienną brzydotę i „życie w rozkroku” w świetne, gęste metafory - to mięsisty turpizmu w nowoczesnym wydaniu. Taki, co bawi i fascynuje jednocześnie. :) Facet został sprowadzony do poziomu awarii, starego paragonu czy "żywej usterki", a jednocześnie jest jedynym fundamentem, który trzyma ten dom w pionie.  Świetne są te kontrasty - z jednej strony potwór i drapanie się po brzuchu, a z drugiej "wybrakowany mesjasz". Genialnie budujesz duszny, klaustrofobiczny klimat - a końcówka o tym, że dom zapadłby się bez tego "potwora", nadaje całości egzystencjalnego ciężaru.   Ciekawa jest tu perspektywa żony - ona obserwuje i zaciska dłonie na szklance, żeby sprawdzić czy jeszcze ma granice - wiele mówiący gest.    Świetny tekst , ubawił nas (przeczytaliśmy oboje). Mąż stwierdził, że teraz  będzie  zupełnie inaczej patrzył na  lodówkę - zwłaszcza w nocy!  :)))    
    • @obywatel Ciekawy - inspirujący !!
    • @Omagamoga   Dziękuję za tę odpowiedź i rozumiem frustrację, którą za nią słyszę. Mam wrażenie, że mówimy o dwóch różnych znaczeniach słowa „system". Ty piszesz o systemie w sensie szerszym - władzy, instytucji, które chcą kontrolować i uciszać niepokornych, wybitnych ludzi. I masz w tym rację.   Ja natomiast miałam na myśli konkretnie system oświaty w Polsce – np. sposób finansowania zajęć dodatkowych. Nakłady na wsparcie dzieci z dysfunkcjami są znaczące, co jest słuszne. Ale dzieci wybitnie zdolne są traktowane po macoszemu, bo panuje założenie, że „poradzą sobie same". A jak dobrze wiemy – wcale nie zawsze sobie radzą. Często nie  otrzymują żadnej propozycji rozwijającej ich  talenty czy zainteresowania. 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      No właśnie - psycholog szkolny już odpowiednio by zaszufladkował.  W pierwszym roku mojej pracy poznałam ucznia z klasy czwartej, który zawsze się dziwnie uśmiechał, jak ktoś go upominał. Był to bardzo zdolny chłopiec, który uwielbiał wszystko rozkręcać i sprawdzać , co jest w środku. Więc często bywał na "dywaniku". Kiedyś go zapytałam, co czuje, jak słyszy ostre słowa pod swoim adresem? Odpowiedział, że się boi i mu w środku coś "drży" , dopowiedziałam - i się uśmiechasz wówczas. Tak - przyznał. Ewidentnie była to jego reakcja na stres - i to dziecko nadal nie otrzymało żadnej pomocy przez "system". Ani psychologicznej, ani dydaktycznej.  Kupiłam mu pozytywkę - miał zadanie, ustalić jak działa jej mechanizm:))) Mam nadzieję , że nie zanudziłam.  
    • Jabłko: Jestem pełne słodyczy. Pomidor: A ja mam treściwy smak. Jabłko: Posiadam piękne kształty. Pomidor: Raczej ja – naśladujesz.   Trwał spór, postanowiłem zbić pomidor i jabłko na keczup oraz przecier.      
    • życie to droga pełna drzew i gwiazd to droga która ciągle uczy nas   życie oceanem zdarzeń marzeń snów i łez bez nich życie byłoby jak smutna twarz
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...