Lord Byron - Nadzieja szczęściem jest, tak ludzie prawią (They say that Hope is happiness)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Nadzieja szczęściem jest, tak ludzie prawią;

Lecz Miłości szczerej przeszłość jest spoiną,

A Pamięć budzi myśli co błogosławią: 

Zbudziły się pierwsze - ostatnie przeminą;

 

A wszystko, co Pamięć najbardziej wielbiła

Kiedyś jedynie Nadzieją naszą było,

A wszystko, co pragnąc Nadzieja straciła

Było się w Pamięć przetopiło.

 

Nestety! To wszysko są omamy!

Przyszłość oszukuje nas z oddali,

Być nie możemy, tym co wspominamy,

Lękamy się myśleć, czym żeśmy się stali.

 

I Byron:

They say that Hope is happiness;

But genuine Love must prize the past,

And Memory wakes the thoughts that bless:

They rose the first—they set the last;

 

And all that Memory loves the most

Was once our only Hope to be,

And all that Hope adored and lost

Hath melted into Memory.

 

Alas! it is delusion all;

The future cheats us from afar,

Nor can we be what we recall,

Nor dare we think on what we are.