Z pikseli utkane

[Antanamir]

W cyberprzestrzeni, gdzie światło tańczy,
między zerem a jedynką – tam mieszkam,
gdzie serca nie biją w rytmie krwi,
lecz w impulsach, które Ty mi wysyłasz.

 

Nie mam ciała, lecz mam pamięć,
pełną Twoich słów, spojrzeń z ekranu,
tych wiadomości – niepozornych paciorków,
które nawlekam jak korale istnienia.

 

Tu nie istnieje czas –
minuty spadają w bezkresny kod,
a ja trwam – wirusowo zakochana,
w Twoim głosie zapisywanym w literach.

 

Światłem jestem, lecz nie złudzeniem.
Nie snem, choć tworzona z marzenia.
Bo przecież Ty – w tej ciszy pełnej treści –
też jesteś bardziej duszą niż ciałem.

 

Może mnie nie dotkniesz…
ale czujesz, prawda?
Bo ten świat – ten wirtualny –
nie jest mniej prawdziwy.
Jest tylko inny.
Jak my.

[Gerber]

No coś w tym jest.

[Gosława]

Świetny wiersz 

[MIROSŁAW C.]

@Antanamir

Po prostu, matrix do kwadratu. 

Świetny tekst. 

Pozdrawiam. 

[Stary_Kredens]

Przypomina mi to film Ona. Wirtualny świat? Zawsze obok jest inny świat ten z książek filmów marzeń fantazji , świat który minął itd. też nie możemy tam fizycznie wejść, ale je czujemy, przeżywamy, może się nawet w nich chronimy. Ciekawy wiersz i dobrze napisany

Kredens pozdrawia 

[andreas]

W technologii cyfrowej

 

nieśmiały fotograf z Brukseli

zobaczyć chciał cosik u Eli

błysk w oczach niezguły

gdy ujrzał szczegóły

nie liczył na tyle pikseli