John Keats - Nie rumień się tak! (O blush not so!)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Nie rumień się tak! O nie rumień się tak!

Bo pomyślę, że wiesz niemało;

A jeśli się śmiejesz, gdy pąsowiejesz,

Mnóstwo wianków tak pospadało.

 

Jest pąs na chcę i jest pąs na nie

I pąs na raz się zdarzyło;

Jest pąs na myśl i pąs na nie dziś,

I pąs na miło by było.

 

O nie wzdychaj tak! O nie wzdychaj tak!

Bo tak brzmiały słodkie Ewy życzenia;

Usta rozchylone znają jabłko czerwone

I zmagania zmysłowego gryzienia,

 

Co powiesz na granie w jabłka-drylowanie,

Grać w to można tylko w czas młodości,

A całowania czas najwyższy jest w nas

I nie przeszła nam chęć na słodkości.

 

Na tak się wzdycha i na nie się wzdycha;

I na - już nie mogę powstrzymać się! -

I co mam tu rzec, mamy zostać czy biec?

Och bierz słodkie jabłko i podziel je!

 

I John, huncwot i szelma - ten wiersz na motywach biblijnych (he, he) powstał w 1818 roku, ale po raz pierwszy został oficjalnie wydany w 1881. Przypadek? Nie. Zbędny trud bo i tak był już w każdym pensjonarskim zeszycie. Znany jest też pod tytułem Sharing Eve's Apple - Dzielenie Jabłka Ewy.: 

 

O blush not so! O blush not so!

Or I shall think you knowing;

And if you smile the blushing while,

Then maidenheads are going.

 

There's a blush for want, and a blush for shan't,

And a blush for having done it;

There's a blush for thought, and a blush for nought,

And a blush for just begun it.

 

O sigh not so! O sigh not so!

For it sounds of Eve's sweet pippin;

By these loosen'd lips you have tasted the pips

And fought in an amorous nipping.

 

Will you play once more at nice-cut-core,

For it only will last our youth out,

And we have the prime of the kissing time,

We have not one sweet tooth out.

 

There's a sigh for aye, and a sigh for nay,

And a sigh for "I can't bear it!"

O what can be done, shall we stay or run?

O cut the sweet apple and share it!