Dzwonnik przeklęty

[Manek]

Dzwonnik przeklęty

 

Bezsennie i długo ciążyła noc,

Siennik grzbiet gniótł i ryczał z dna głos.

 

Jak w przemijaniu chyżością czas drwi,

Oprócz tych ciężkich, bolesnych chwil.

Jak radość duszę chwilkę popieści,

Aczkolwiek brzemię tymże podkreśli

I spod zakrzepłej mazi wytryśnie

Burzliwy potok zatrutych myśli.

 

Jednym pragnieniem wybija dzwon,

Na rosłej wieży, gdzie karła dom

A u podnóża tańczy cyganka,

Oślepia biodrami, jak blask kaganka.

 

Garbus w pręgierzu rzuca się wściekle,

Z jej ręki w usta woda pocieknie,

Się go nie boi, wstręt warg nie krzywi,

Motłoch szaleje, pokurcz się dziwi.

 

Później z katedry w tłum ciska kłody,

Rycerz spleśniały, lew zwan barankiem,

Dla wymarzonej sobie kochanki,

Na miłość chory woj Quasimodo.

 

Nie chcesz – tam szafot łaknący gardła,

Za krasę winna jest Esmeralda.

A on w barłogu więdnie i wyje!

I czuje!

I żyje!

 

 

Marek Thomanek

13.02.2025

 

 

[andreas]

Kapitalne! Ale to było jeszcze przed pożarem...?Pozdrowionka.

[Manek]

@andreas To było bardzo dawno, w powieści Victora Hugo.

[andreas]

@Manek Wiem przecież.Spytałem się tylko tak dla jaj.Chyba większość zna tę historię,jeśli nie z książki to z filmu.

[Manek]

@andreas Aaaaaaha... Nie zaczaiłem, ale tjepier poniał. Pozdro. :-))

[andreas]

@Manek Chociaż Ci się nie dziwię,bo sporo młodziaków wiadomości ma bardzo nikłe.

[violetta]

Ładna, trudna stylizacja:)

[Manek]

@violetta Oglądałem niedawno pierwszą ekranizację. Film niemy z roku 1923. To mnie zainspirowało

[violetta]

@Manek lubię też stare filmy, mają w sobie klimat i groteskę albo humor:)