Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Dzis tawernę nawiedziłem
brzuch gorzałką wypełniłem
Teraz słucham liry dźwięku
przy dziewczęcym serca brzdęku
Dziewka owa przy mnie siedzi -
nie rozumie kto ja śledzi
Już nie puszczę jej do rana
będzie cała rozkochana
Włosy długie po pośladki
oczy piękne, nosek gładki
Dumne piersi dość widoczne
usta gładkie, trochę mroczne
Myślę sobie: Moja będzie!
aż tu nagle ktoś przybędzie
Pcha się, siada między nami
stykam z nim sie kolanami
Już wyzwanie chcę mu rzucić
jeszcze zdążę się obrócić
A tu piękność jeszcze większa
Miłość nie jest wieczna!
[sub]Tekst był edytowany przez Paweł_Kamil_Ryga dnia 28-09-2003 21:43.[/sub]

Opublikowano

z uśmiechem potraktowany całkiem poważny temat... mi sie to podoba :) szczególnie, że bardzo lekko opisujesz tę sytuację, nie tylko z dystansem emocjonalnym ale i jeśli chodzi o formę. Bardzo przyjemnie sie czytało :)

Serdecznie pozdrawiam
Natalia

Opublikowano

Już drugie dziś zdziwnienie.
Ale to dobrze gdy wiersz wzbudza emocje?
Więc początek trochę mnie wynudził.
Miałam zostawić dzielo i odejść z poczuciem
niedosytu, ale zostałam. No i opłacało się bo
pointa podoba mi sie bardzo.
Jakoś się nie moge zdecydować na ogólny odbiór wiersza.
Moze jakiś inny układ coś by zmienił.
Nie wiem.
Pozdrawiam

Dziunia

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • To kredkami da się temperować inne kredki?
    • Szedł drogą cienia  w rytm cierpienia zasłaniał czernią kolory od promieni słońca był odosobniony Szedł cień drogą w mroku  ubrany w czerni otchłań Nie zna słońca i świata w kolorach Zawsze jest z nami czy może jednak nie cień tylko gdy światło oświetla ciebie jego ją ich tych tamtych i mnie  czy cień rzuca cień czy za cieniem też ciągnie się jakiś cień niewidzialny okiem jak ludz kie czy w cieniu cienia może być jakieś życie i szansa by jak róża wyrosła ubrana w sztuķę ciuchem poezja lub obraz  wiersz albo książka  muzyka piosnka  cień przy tobie wytrwale krok za krokiem zmierza jak się pozbyć cienia gdy umierasz to go już nje ma gdy przysypie trumnę ziemia  gdy popioly zapakują w urnę a cień został sam tam i kogo innego stalkuje wiecznie idąc z nim krok za krokiem dzień po dniu cieniu mój  mój prześladowco  czy ty byt swój zawdzięczasz ciemnym mrokom czy to słońca zasługa że jesteś tutaj dzisiaj jak wczoraj jak obyś dożył jutra i przekonał się że żyjesz gdy twój cień jest tutaj jak będzie aż urna aż trumna aż dusza wywedruje z tego opakowania ze skóry    wers który by poruszył by mógł się zdarzyć  zajęty głupotą własną ośmielam się marzyć  czyż marzenia jednak nie są od tego by się nie spełniać by mogły trwać jak nadzieja w nas żywa  choćby dusza martwa  to zdarza się pływać w myślach wśród rzeki miodu i mleka pełnej  bujanie w obłokach zupełnie  i niebieskie migdały jak oczy które na popiół zszarzały z latami  wypalone paczki  papierosów  blizny jak znaczki  karma znajdzie sposób  wypite flaszki kibel zarzygany o czym to ja aha   
    • @Nata_Kruk Dzięki. Ten wers miał właśnie nie domykać.
    • Prosto w twoje objęcia  Piękna damo ze zdjęcia! 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Kornel to nie Twoja liga, dlatego tracisz czas pod tym wierszem.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...