Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Flormaszyna

Florian Konrad
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Florian Konrad

Florian Konrad

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

istne tornado myśli. chcę stworzyć grę wideo. będzie
polegała na krojeniu uszu na czas,
cięciu ich przy dźwiękach k-popu.
uszu ludzkich i obcych, animalnych.

zatytułuję ją "Łowcy chomąt". bo tak. albo
"Anielica wątrobowa". ma być schludnie,
a więc brzydko, z rozmachem i w jaskrawiźnie.
ten tekst to mokropis, a ja na tę chwilę
jestem skrybą szalonego władcy,

garbię się z piórem nad wyprawioną wielbłądzią
skórą. za ścianą, na sali balowej trwa
taniec-obsypaniec,

damy dworu krążą w parach, w kółeczku, w kółeczku,
po czym przystają jedna przed drugą i kłaniają się
w pas, wymieniają wszami zasiedlającymi
peruki-kopce, wełniane termitiery.

niedawno król zarządził zdobienie krwinek, zawezwał
najświatlejszego naukowca z jedynym w okolicy mikroskopem,
kazał odciągać sobie juchę, łapać każdy erytrocyt
i leukocyt, stroić go mikropłatkami złota,
maciupeńkimi guzikami z masy perłowej,

i następnie wpuszczać z powrotem w żyły "ubogaconą"
krew. w kuluarach przebąkuje się, że niechybnie
rozkaże robić tak z nasieniem, inkrustować plemniki.

w głowie wiruje mi rozkwiecona machina.
chciałbym popełnić tekst miłosny, ale zamiast tego
tworzy się historia amerykańskiego mściciela
z liceum, który postanowił wziąć odwet na
dziewczynie, która nie dość, że go rzuciła,
to jeszcze dokonała aborcji,
usunęła ich wspólne dziecko.

zakrada się nasz high school avenger do
prywatnego gabinetu ginekologicznego,
grzebie w odpadach medycznych. znajduje.

dwa dni później na szesnaste urodziny jego eks
dostaje przesyłkę kurierską. torcik w prezencie
od tajemniczego wielbiciela (spokojnie – nie
zatruty). łatwo się domyślić, co zostało dodane
do słodkiego truskawkowego kremu, co , nieco
kanibalistycznie, zjada, niczego nieświadoma,
sweet sixteen.

historie w mojej wyobraźni szpetnieją, skóra, na której
piszę, należy do średnio oswojonego smoka.

choroba jasna – on żyje.

Edytowane przez Florian Konrad (wyświetl historię edycji)
3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Lumen Astralis
      Strażniczka końca

      Przez Lumen Astralis · Opublikowano

      Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • Andrzej_Wojnowski
      Zatańcz ze mną tak jakby świat miał zniknąć

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
    • Waldemar_Talar_Talar
      widzieć siebie...

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Witaj -  uśmiecham się  do gry  jaką prowadzi życie  - i tak trzeba grać   - fajny ciekawy wiersz -                                                                                                                Pzdr.
    • Na liniach czasu
      Księżycowy tatuaż

      Przez Na liniach czasu · Opublikowano

      Wytatuowałeś mi na sercu księżyc W pełni słonecznej nocy Rozmazałeś tusz na opalonym ciele Pod skórą chwila zmrużyła oczy W pełni słonecznej nocy Barwy pragnęły jasnego dotyku Pod skórą chwila zamrużyła oczy Zaciemniły się kontury wzroku Barwy pragnęły jasnego dotyku Na piersiach kształtu ubyło Zaciemniły się kontury wzroku Na niebie zgubiła się miłość Na piersiach kształtu ubyło W pamięci dotyku młodszych dłoni Na niebie zgubiła się miłość W pościeli srebrnych promieni błogich W pamięci dotyku młodszych dłoni Rozmazałeś tusz na opalonym ciele W pościeli srebrnych promieni błogich Wytatuowałeś mi na sercu księżyc
    • aniat.
      Kiedy wybierała

      Przez aniat. · Opublikowano

      @A.Between Czemu Cię zainteresował?

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...