Polepszony Umysł

[Dekaos Dondi]

Dawny tekst powtórkowy

 

*

Fiem że jesdem gópi słyśałem że opużniony w lozwoju Pan dochtór powidział że mnie naprafi Uczę szę napisywać co pszeszywam fszyscy się ze mnie śmiejom gdy lobię glupoty Ja też Fajnie tag

 

****

 

Minął czas. Piszę trochę mniej błęduw. Klopki też. Cieszę sie cholernie. Mam lepszy mózk.

 

***************

  

Przestali mnie lubić, bo jestem mądrzejszy od nich. Mam wrażenie, że czują się przy mnie niezręcznie i głupio. I pomyśleć, że uważałem ich za prawdziwych geniuszy. Nie wypominam im tego. Nadal szanuję i lubię, ale to już nie to samo co kiedyś.

 

*********************

 

Mam napady niekontrolowanej paniki i agresji. Być może przyczyna tkwi w tym, że jestem niezrozumiany dla otoczenia. Nie pojmują prostych sformułowań. To najbardziej wnerwia. Chodzi o to, że ta przesadna inteligencja, łatwość zdobywania wiedzy w różnych dziedzinach, zaczyna mnie dziwnie przytłaczać. Czuję się wyobcowany. Trudno nawiązywać rozmowy.

 

Pomału nie mam o co pytać, bo wszystko wiem lub przewiduję odpowiedź, która i tak jest poniżej moich oczekiwań. Sądzę, że w zwykłych, codziennych sprawach, jestem emocjonalnie rozchwiany. Nieprzystosowany do codziennego życia. Jedno do drugiego nie pasuje. Co z tego, że zyskałem tak wiele, skoro być może straciłem jeszcze więcej.

 

Sądzę na granicy pewności, że w najbliższym czasie nastąpi regres. Tyle tylko, że mam tego pełną świadomość.

  

Stanę się takim jakim byłem. Może znowu szczęśliwym? Pytam sam siebie, ale cóż z tego, skoro tyle wiedzy we mnie, a w istocie wiem tak mało, o zwykłym sprawach i relacjach, między mną a człowiekiem.

 

****

 

Jakby inaczej. Jak przefidziałem. Nudne to. Zaczyna się. Fiem to. Czuję. Tródniej pisze pobrawnie. Ale jakoś tag mi lżej. Chyba robię dużo błedów.

  

*

 

Dzieczi mnie lubjom. Frówałem wysogo, ale wruciłem. Padrzę na wyras: niebo. Chyba nie ma w nim bledu? Sam nie fiem.