Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

nie ma bata milczenie

zawsze boli bo jest

jak fałsz który

się czai

 

tylko milczenie kamieni

przydrożnych i starych

mebli jest szczere

da się lubić

 

milczenie nie mówi 

a jednak kłamie 

trudną drogą

nas karze 

 

którą niełatwo nam

zrozumieć gubimy

się w jej labiryncie

on ciągle milczy

Opublikowano

@Waldemar_Talar_Talar Bardzo dobry utwór, niejeden doświadczył tego stanu gorszego od kłótni. Bardzo potrzebny utwór Waldku, wiele wnosi. Niby wszyscy wiedzą jak jest, ale konieczne jest zajęcie stanowiska przez poezję.

Na końcu "on ciągle milczy" nie wiem jaki miałeś plan, pomysł? Skoro milczenie ,to może użyć "ono". Przepraszam ,nie lubię się wtrącać, ale utwór jest tak dobry i niby niegotowy, więc uznałem, że pozwalasz :) Pozdrawiam

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Witam - dziękuje serdecznie za miłe słowa pod wierszem -

                                                                                                        Pzdr.

Witam - miło że się podoba  Bożenko - dziękuje - 

                                                                                        Pzdr.serdecznie.

Witam - dziękuje serdecznie Bożenko za pozytywny odbiór - 

                                                                                                   Pzdr.zadowoleniem.

@Rafael Marius - dziękuje - 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @huzarc Chciałam w tym wierszu sposób pokazać walkę różnych emocji w człowieku, takich, co biorą się z pewnych instynktownych reakcji, nad którymi nie da się zapanować. Po prostu tak jesteśmy skonstruowani, i odziedziczyliśmy to po praprzodkach. Miały nam za czasów biegania nago po sawannie pomagać w przetrwaniu. Cywilizacja spowodowała, że stały się pewnego rodzaju balastem. Dzielimy je na złe i dobre, na takie, które mają rację i na takie, których należy się wstydzić. Tymczasem tak to z nimi jest, że po prostu są, i nic więcej. Przychodzą i odchodzą, jak fala powodziowa. Trzeba tylko odpowiedzialnie nimi zarządzać, rozładowywać w akceptowalny dla otoczenia sposób (np. zamiast przywalić komuś w łeb, idziemy pobiegać, zamiast zrobić awanturę, piszemy wiersz albo słuchamy muzyki dla wyciszenia). Właśnie podobnie jak tą falą - żeby nie zrobiła spustoszenia. Mamy często własne możliwości retencji i  uwolnienia pod odpowiednim nadzorem racjonalizmu. Ale każdy ma prawo nawet do tych najgorszych - złość, strach, lecz oczywiście nie należy pod ich wpływem nikogo ranić. Tytułowa ewolucja jest po pierwsze przejściem do akceptacji tego co w innych i w nas samych się czasem kotłuje, a po drugie wytworzeniem mechanizmów, które dają nam możliwość kontrolowania siebie w emocjach.
    • @APM wolność także wymaga jakiegoś dachu nad sobą , oczywiście można być też jakimś wolnym ptakiem, ale wolność za wszelką cenę to ucieczka.
    • @Marek.zak1 Och, Marku... Ty wychodzisz w tej dyskusji z innego założenia niż ja. Nie dostrzegasz, że do tegoż całowania dochodzimy ze skrajnie różnych fundamentalnych postaw.   @Marek.zak1 Ja nie wiem ile masz lat.  "Dziaderskie" podejście może cechować 20-latka.    
    • @Bożena De-Tre Dziękuję za życzenia:) 
    • @Berenika97 Wiersz pełen emocji, ale otulonych w dystans. Dychotomia tego, co czujemy a co obce wzmaga w nas napięcie, staramy się zdefiniować i umieścić w tym zgiełku. Miasto i obserwacja przez chłodne szkło w szybie są symbolami tego procesu.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...