Jak

[Wędrowiec.1984]

@beta_b Spójrz na to z innej strony. Może gdyby nie to, o czym napisałaś w wierszu, tego, jak i wielu innych Twoich utworów w ogóle by nie było? Czasem patrzę tak przez własny pryzmat, np. kiedy przeżywam jakis dołek, i dochodzę do wniosku, że kurcze, to prawda. :-)

[beta_b]

@Wędrowiec.1984 a po co mi one? To produkt uboczny, pretekst do przynależności do grupy, narzędzie rozmowy z innymi. Nie darzę tekstów specjalną estymą. Nie są mi do niczego więcej potrzebne. Ale bez tych przeżyć nie byłoby mnie w tym miejscu w życiu. 

 

Nie odpiszę do końca lutego na inne kom. bo jestem na rejsie. Przypadek, że złapałam teraz wifi. Pozdrawiam, bb

[tetu]

Bardzo wzruszający, głęboki, pełen emocji i przeżyć wiersz. Może i ciężko żyć lekko tak od razu, ale małymi kroczkami do przodu, ta metoda się sprawdza. Za to  masz lekkie pióro;) Serdeczności Beatko. 

[beta_b]

@tetu i wtedy przekroczyłam granicę, która jeszcze tygodniami rozpuszczała uczucie porażki.

 

Dziś porażka straciła na znaczeniu. Najważniejsze jest przeżycie: fizyczne i emocjonalne, takie mam myśli na dziś. Ściskam tetu. Bb

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@beta_b Racjonalne podejście do życia, ponieważ porażka i sukces to dwie strony medalu. Pozdrawiam!

[beta_b]

Wersja AI. 

 

Utkana z siniaków,
idę jak ktoś, kto zapomniał,
że kiedyś tańczył.

 

Kolana pamiętają kamienie,
dłonie – ciężar bez imienia.

 

W świecie, gdzie blizny
nie pasują do sonetów,
próbuję wymyślić lekkość:

 

czy to gest?
czy krzyk?
czy może pozwolenie,
by ziemia mnie chwilę niosła?