Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

wyszłam z głośnym tupaniem
rozpychaniem się łokciami
kopniakiem

nigdy nie myślałam
że można oddzielić ciało
od ciała

pan na to patrzy
białowołosy klaunie
i pan się zaśmiewa z zadowoleniem
godnym bogów którzy stworzyli świat
w popisowej sztuczce

klęcząc przy moich stopach
zlizuję delikatnie sól
krystalizującą się na czubkach dłoni
spuszczonych luźno wzdłuż tułowia

cha cha cha
mstwo rzył


majaczenie świata
skończy się wieczorem
spocona jak świnia zasnę
na wpół naga i spragniona

Opublikowano

dla mnie troszkę przegadany, inaczej tez bym poprowadziła wersyfikację...

mogę zaszaleć? oto moj mix:)

"wyszłam z głośnym tupaniem
rozpychaniem łokciami
i kopniakiem

nigdy nie myślałam
że można oddzielić ciało

pan na to patrzy
białowołosy klaunie
i pan się zaśmiewa
z zadowoleniem godnym bogów
którzy stworzyli świat
w popisowej sztuczce

klęcząc przy moich stopach
zlizuję delikatnie sól
krystalizującą się na czubkach
dłoni spuszczonych wzdłuż
tułowia

cha cha cha
mstwo rzył


majaczenie świata
skończy się wieczorem

spocona jak świnia
zasnę
na wpół naga i spragniona"

zdaję sobie sprawę z tego że w takiej formie wiersz traci swój charakter, nabiera nowego, tak by mi się lepiej czytało, choć nie ukrywam , że muszę to jeszcze przegryźć:)

chciałam tylko powiedzieć, że ogólnie bardzo mi się podoba, jedynie forma może tu miec znaczenie...i zabiegi kosmetyczne wskazane:)

pokombinuj dziewczyno a bedzie nieźle:)

pozdr. agnes

Opublikowano

To może tak? Pokosmetykowane tu i ówdzie


wyszłam z głośnym tupaniem
rozpychaniem się łokciami
kopniakiem

nigdy nie myślałam
że można oddzielić ciało
od ciała

pan na to patrzy
białowołosy klaunie
i pan się zaśmiewa z zadowoleniem
bogów tworzących świat
w popisowej sztuczce

klęcząc przy moich stopach
zlizuję sól
krystalizującą się na czubkach
dłoni spuszczonych wzdłuż tułowia

cha cha cha
mstwo rzył


majaczenie świata
skończy się wieczorem
spocona jak świnia zasnę
na wpół naga i spragniona

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •   Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...