Zmarły w chwili bez sensu

[ewan_mcteagle]

w tej skórze, w tym mieście
nie mam szans

poprzez węglo- aktywny filtr
z jej papierosa nie ujrzę księżyca
w pełni uśmiechu nie przykuwam
już uwagi dziewczyn tak kiedyś

jak i teraz ręka, która wyrosła
z tego pisania nie ma już wyczucia
w jej oczach są ciemne, bezkształtne linie
uwiecznione soplami lodu
na porannych chmurach,
których nie potrafię nazwać (nawet z tej odległości)

gdyby imię cokolwiek znaczyło
tak kiedyś jak i teraz
pisanie o śmierci nie uczyni jej istotną

[Vera_Ikon]

Coś w tym jest. Nie powiem, że mnie powalił, ale coś mi się spodobało.
pozdr

[Bea Nefer]

no tak bym jeszcze przez wiersz przeszła ku zastanowieniu się. osobiście mam zarzuty co do zasadności niektórych metafor, które udziwaczniają efekt i wprowadzają zamieszanie. w epilogu: okrągłe oczy i rybka z ust:-) - trochę to zagmatwane i nieczytelne.
pozdr.Bea

[Michał Ziemiak]

Czytając Twoje wiersze, doszedłem do wniosku, że potrafisz w nich (lirycznie, albo na pograniczu liryki, w ciekawy sposób...) budować obrazy jakby z opowiadań Hemingway'a... Coś jest w metaforach klimatu, pogody, otoczenia etc., co sprowadza mysli na ten tor... Poza tym sytuacje, w których aranżujesz "ludzką parowość" są bardzo sugestywne, wieloznaczne - dają do myślenia. To odanjduję w powyższym utworze... Jedyne co mi zgrzyta, to wersyfikacja ;-)
POZDRAWIAM!