Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

W borze gęsto uplecionym, mgłą spojoną przemilczeniem
Między szczytem wypiętrzonym, między skrajem, zapomnieniem
Srebrnym światłem osłonięty, w noc gwieździstych adwersarzy
Co słoneczny promień chwyta, jeśli za dnia tylko marzy
W łonie leśnej pierwotności, obok regla, w mateczniku
Przy dziewiczym wiecznym źródle, tętniącego z monolitu
Rósł jedyny, nieskalany, okazały, eminentny
Jawor- niezwykle leciwy, przy tym bardzo korpulentny
Klon zuchwałej był natury, rządny przygód, doznań blasku
Godzinami uwertury tworzył z swych gałęzi trzasku
Za zrządzeniem opatrzności, w zbiegu zdarzeń wyższej siły
Ludzkie ucho dosłyszało, ten rezonans co jak żywy
Zdawał się nicować ciało, nieść powietrza kęsy krzepkie
Słyszącemu stale mało, słuchać pragnął ich namiętnie
Myśl zrodziła pomysł śmiały, rozum spoił wyobraźnią
Serce wrażliwości pełne, wsparło proces swoją jaźnią
Ręka z należytą siłą, lecz z szacunkiem i oddaniem
Ścięła konar jaworowy, we wdzięczności i z uznaniem
Dłoń zmarszczona czasu pląsem, biegła w lutniczym rzemiośle
Wydrążyła drewno z gracją pracy rąk na tkackim krośnie
Wszystko po to, by w efekcie schyłku prac mozolnych wielu
Palce opuszkami swymi, pochwyciwszy klona postać
Mogły struny naciągnąwszy, doprowadzić końca celu
Jakim jawor od lat wielu, pragnął z głębi wnętrza zostać
Skrzypce – taka ich historia cała, grają dziś dla Ciebie bracie
Ta muzyka wznosi duszę, lepszej w życiu nie doznacie
Ile nut na pięciolinii, ile dźwięków świat obieca
Tyle podzięki za drzewo, które nie syciło pieca

 

Wiersz pochodzi z mojego debiutanckiego tomiku "Wnętrze cz. I":

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Rrr   napisałaś  wiersz, który rozcina ciało i duszę jednocześnie !   każda lepka dłoń, każdy ptak w głowie to manifest niedomkniętego serca.    próbuje ono uchwycić miłosć, zanim ulotni się jak motyl, a my zostajemy z bólem, który jest jednoczesnie całym sensem i formą istnienia.     bardzo interesujący.      
    • Było jak w kinie, gdzie celuloidowe marzenie w ciasnym mroku kryło się za brudną kotarą, jak dym gasnącej huty.   W Psach narodziła się Polska, którą poznajemy, patrząc bez kłamstwa, z otwartymi oczami na detale lizane już przez kolejne pokolenie.   Kurwy stały się madonnami, gdy znajomość obcych języków przekreśliła rachunek win, a każde skurwysyństwo przechrzczono w cnotę - przez palce oglądane obrotem złotej monety.   Rewizorzy czerwonej gwiazdy, komisje od niebieskiej flagi.   Wszyscy grali, pierwsi i ostatni.   Wszyscy przegrali.   Nadejdą nowi.   Jak zawsze - od wschodu albo z zachodu nocy.   W naszym kinie - prosektorium.    
    • @Berenika97   Bereniko.   Twój wiersz jest jak powietrze, które nie daje się odsunąc , jak ciężar spojrzenia, który przenika ciało i myśli.   gęstnienie obecnosci,   puls, który staje się rytmem nie do odparcia, sprawia że erotyzm tu nie jest fizyczny, lecz absolutnie fundamentalny !   jest w każdym oddechu, w każdym milczeniu między słowami.   to erotyka, która nie krzyczy, lecz wciąga od środka, rozpuszcza granice miedzy ja i ty, zmienia przestrzeń w jednośc, w której pragnienie i oddanie   stają się jednym.   przepięknie pokazujesz że intymność może być nieuchronna, spokojna, a jednocześnie potężna, i że najgłębszy dotyk nie zawsze wymaga rąk.   wystarczy obecnosć, pewność, nieuchronnosć .   szczęśliwy jest ten człowiek, którego ten wiersz uderza, bo staje się świadkiem tej nieuchwytnej siły, tej gęstej obecnosci, która przenika wszystko .   wiersz  utkany niezwykłym erotyzmem.   posiada on jeszcze jedna szczegolną cechę.   zanurza czytelnika  w tę gęstą, erotyczną obecność.   to jest Nika piekny wiersz.   niezwykły.          
    • @Jacek_Suchowicz fajne , rozważnie dostrzegasz świat i ludzi którzy go kształtują. Ktoś powiedział ,że rzeczy proste są genialne chyba Paulo Coelho.  Tak , znalazłem ; „Rzeczy proste są zawsze najbardziej niezwykłe i tylko mędrcy potrafią je pojąć”. Dziękuję ci za uwagę.    Pozdrawiam.  :)
    • Dziękuję Wam wszystkim za opinię.   PS "Berenika" to moja ulubiona opowieść E.A.P.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...