Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

najtrwalszy uśmiech to ten ze zdjęcia

jest niewzruszony nawet w ciężkiej chwili

na pogrzebie idzie wśród płaczących

trzymając wyznaczony mu fason

gdzieś w sąsiedztwie drewnianego krzyża

a za nim idą pokruszeni ludzie

którzy nie zdążyli czegoś zrobić

albo zrobili co nieco niewłaściwie

za mocno wcale lub nieadekwatnie

a teraz we łzach i chusteczkach

ciemnych spodniach szalikach butach

idą w ostatnim wspólnym spacerze

wbijając smutne oczy w ziemię

rękawiczki czapki siwy włos na płaszczu

a podnosząc je tylko tyle ile trzeba

żeby przypomnieć sobie klimat

albo posłuchać koncertu ptaka

który do tego uśmiechu raczy śpiewać


 

grudzień anno domini dwadzieścia cztery

 

 

Edytowane przez Natuskaa (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

bo po śmierci człowiek szczęśliwy

wiem myślicie że gadam głupoty

a cyganie na grobach jak nigdy

piją jedzą czy wiedzą coś o tym

 

gdy odchodzi ktoś bardzo bliski

łzy lejemy pochylając czoło

taki zmarły się musi natrudzić

by na stypie nam było wesoło

:))

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Na to wygląda. Ale warto pracować nad zmianą tego stanu rzeczy... każdego dnia.

 

Dziękuję za adekwatny cytat i obecność.

Pozdrawiam :)

Miło, że zajrzałeś "do wiersza".

Dziękuję i pozdrawiam :)

Niektóre rzeczy uznajemy za standard, a inne "skłaniają" nas do poświęcenia im swojej uwagi.

 

Dziękuję za miłe słowa. Pozdrawiam :)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

płaczą bo Requiem Mozarta

płaczą bo anielski orszak

płaczą bo tak wypada

płaczą bo brak za duży

 

a zmarły po swojemu się przedziera

robi psikusy zbiegi okoliczności

godzi kogo tylko zdoła pogodzić

i bezpiecznie odwozi swoich gości

 

Pozdrawiam :)

 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Sylwester_LasotaTen wiersz jest jak rachunek, który wraca po latach. niech nie liczy na litość ten kto okazuje słabość dzieciom   To brzmi jak prawo świata widzianego oczami dziecka  - okrutne, bezlitosne, prawdziwe. I jednocześnie dorosły podmiot już wie, jak bardzo to było niesprawiedliwe.    dzióbek przy „die Tür” I to jest przejmujące, bo została zapamiętana przez detal, nie przez osobę. Dopiero później pojawia się myśl: mogła to być jej pierwsza praca  i nagle wszystko się łamie. Bo za „śmieszną panią” pojawia się człowiek.   jadąc niemiecką autostradą próbuję odczytać niezrozumiałe znaki   To jest świetna klamra. Nie nauczył się języka  ale nauczył się czegoś innego:  że coś zostało nieodwracalnie stracone  i że wina nie znika, tylko zmienia formę.   Świetny, Sylwestrze - w człowieku zostaje po nim coś niewygodnego. To, że czasem po wielu latach rozumiemy czyjąś krzywdę i własny w niej udział.    
    • @EsKalisia dobre, poza tym, że tytuł przeczytałem jako: Nie ociekaj po... oceanie ;)
    • @jjzielezinski   Wiersz robi wrażenie swoją formą i ogromną rzetelnością historyczną. Ten rymowany hołd dla pilotów Dywizjonu 303 czyta się niemal jak streszczenie historycznych faktów - z kart książki czy wspomnień samych lotników. Ma w sobie ducha „ułańskiej fantazji” przeniesionej w chmury. Przywołanie Urbanowicza, Zumbacha, Skalskiego, Paszkiewicza czy Františka nadaje tekstowi autentyczności. To opowieść o konkretnych ludziach. Największe wrażenie robi zakończenie. Ostatnie dwie zwrotki gwałtownie zmieniają ton z przygodowego na tragiczny. Pytanie „starszej Lady” o łzy polskiego pilota to bardzo mocny obraz, który zostawia czytelnika z poczuciem niesprawiedliwości, o której historia faktycznie milczała przez lata.   To świetny materiał edukacyjny, ubrany w przystępną formę. Idealnie nadawałby się na akademię lub jako tekst piosenki historyczno-rockowej.   "Sabaton" tak właśnie popularyzuje część historycznych wydarzeń, w tym polskich. Skoro Szwedzi śpiewają o polskich bohaterach, dlaczego młodzi Polacy się ich wstydzą?   Ja z młodzieżą oglądałam film "Ci cholerni cudzoziemcy" - i muszę stwierdzić, że do większości docierał, nawet niektórzy zaprzestali wpatrywać się w swoje smartfony. :)   Najbardziej rozbawiła ich scena z Zumbachem, do którego strzelali Anglicy - zwłaszcza po tym, jak dowiedział się dlaczego to robili :) Ale nazwisko Zumbach zostało zapamiętane. :)   Na pewno wiesz, że piloci Dywizjonu 303 zostali w ostatniej chwili (pod wpływem opinii publicznej i mediów) zaproszeni na defiladę, ale odmówili , solidaryzując się z polskimi żołnierzami. W sumie to smutna historia. Pozdrawiam. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      pozdrawiam.
    • Szczęśliwi mówią mu, że ma przecież tyle szczęścia i wokół niego ciągle fart się pałęta, a nieszczęśliwi, że wcale niekoniecznie i że pech za pechem. A jak jest naprawdę – cóż, możliwe, ze nikt tego nie wie, a już on najmniej. Tak, on wie zupełnie niewiele na opisany wyżej temat. Raz się uśmiechnie, by w chwilę potem soczyście przeklnąć.      Warszawa – Stegny, 12.04.2026r.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...