Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

nic nie musimy zostawiać

to nie ma znaczenia

póki trwa

się tylko liczy

 

potem okruch jeno

sen myśł mgnienie

...

w cudzych wspomnieniach.

 

Tak czytam i filtruję dla siebie. 

Podoba mi się delikatność.

 

Pozdrawism ciepło, bb

 

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@FaLcorN ;) pozwoliłam sobie użyć metafory:)

Początkowo myślałam, by napisać 'wyszorować wewnątrz głowę ' lecz wers by mi się wydłużył, ale może użyję, by nie było skojarzeń szamponowych :)

Dzięki za kmnt, również pozdrawiam 

 

 

 

@TomaszT - u :) Medytacja szoruje głowę (od wewnątrz) a do niej ręce są zbędne :) 

 

 

 

 

@beta_b :) To prawda, nic nie musimy a zakodowani jesteśmy na odwrót :(

Również ciepłe pozdrowienia 

 

 

 

@poezja.tanczy :) wola ponad wszystko 

Dziękuję 

 

 

 

 

 

Edytowane przez iwonaroma (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

Być tak ulotnym, że nic nie zostaje? 

Jakby się żyło w magicznym kraju

 "Nie ciążyć stopą

  i nie spadać

  po każdym kroku

  w dół" 

" Gdy nie dotkniesz ziemi ni razu

  Jakże możesz być w niebie"

(parafraza Dziady cz,. II") 

 

Po co mam ziemię  stopą niszczyć

 

Przyroda, ta wokół nas,  to nieskończony ideał bytów. 

Czuję się w niej jak gość

całkiem nieproszony

Faktycznie:

Przejdzie, połamie, pogniecie

 

Jak więc być? 

 

T. 

 

 

 

 

 

 

 

Edytowane przez TomaszT (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@iwonaroma

 

Być tak ulotnym 

W idealnym kraju?

 

Tylko, że idealne życie się nie zdarza, a taki nie istnieje.

Czemu więc nie mielibyśmy być ponad marazmem tego świata

I

iść 

"W rajską dziedzinę ułudy 

  Kędy zapał tworzy cudy"                                    - znów Mickiewicz

  i 

  " W nadziei obleka złote malowidła"                 - ten sam utwór, a fragment nieco zmieniony     

   Skoro świat jest tak "gnuśny", a zło w nim wyrządzane: człowiek człowiekowi

jest nie do zrozumienia, co mamy robić? 

Nie wstrzymamy wojen i zła. 

 

Nie wstrzymamy bryły świata. 

 

Jesteśmy tu, na swojej drodze życia. Tu żyjemy, żenimy się, mamy dzieci.

Tu jest "nasze małe budowanie"    Gałczyński - pieśni - urywek

 

Tu jest potrzebne nasze szerokie spojrzenie, pogoda, zrozumienie, pojednanie.

 

"ptakom podobni czekamy wiosny"

 

 

T/

 

 

 

 

 

Edytowane przez TomaszT (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

@andreas dzięki za ładnie napisane :)

Co do planetoidy, to może uderzy a może nie. Tego nie wiemy a przypuszczenia prowadzą do... albo uderzy albo nie ;)

Również pozdrowienia 

 

 

 

 

 

 

@TomaszT ;) myślałam, że ktoś kto tak sprawnie cytuje to i tamto musi być ulubieńcem polonistki (one lubią cytaty :)) ale może w szkole tak sprawnie nie cytowałeś jak tutaj.

Tak, w sobie i tylko w sobie.

 

 

 

 

Edytowane przez iwonaroma (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @viola arvensis   Wioluś. w Twoim wierszu widać  rękę poetki świadomej słowa i ciszy między wersami . kogoś, kto nie musi podnosic głosu , by powiedzieć rzeczy najważniejsze. z prostego znaku popiołu  wydobywasz  sens głęboko zakorzeniony w chrześcijaństwie tj. pamięć o kruchosci człowieka, ale i o obietnicy wiecznosci. to przecież gest ze Środy Popielcowej ktory jest nie tylko przypomnieniem  "prochem jesteś”, lecz także zaproszenie do nawrócenia i wewnętrznego odrodzenia. bardzo porusza mnie to, że post został tu pokazany nie jako ciężar , lecz jako łaska zatrzymania . to spojrzenie pełne mądrosći i łagodności, charakterystyczne dla autorki doświadczonej,    duchowo uważnej. wiersz jest jasny, harmonijny, a jednocześnie niesie głębię – jakby pisała go osoba, która sama przeszła drogę, o której mówi , ciepło i z wdzięcznoscią czyta się Twój  tekst. piękny !
    • @Nata_KrukBardzo mi miło :)   @Berenika97 

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Tak, właśnie :)
    • @Tectosmith Zainteresowały mnie przede wszystkim interakcje i wzajemne oddziaływania na siebie w tej relacji. Bo jest w niej więcej rutyny i rytuału, niż prawdziwego przywiązania. Jakby była podtrzymywana tylko po to, aby był jakiś punkt odniesienia, a nie po to, aby się w jakimś kierunku rozwijała. Tych dwoje nie jest w stanie nic już sobie dać. A dawanie w miłości jest bardzo ważne.
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

        Skąd ja to znam? ;) Ale do tego trzeba się ustabilizować wewnętrznie i emocjonalnie, bo inaczej można się szarpać w nieskończoność. Bardzo łatwo jest swoją wartość uzależniać od innych ludzi - a powinno być dokładnie odwrotnie. Ty znasz swoją wartość i z niej czerpiesz to, co chcesz dawać. Świadomie i rozważnie. Inaczej zawsze będzie Cię gnębił niedosyt i lęk przed odrzuceniem.
    • @viola arvensis   to prawda :)   Wiola opowiedziała mi swój sen który był  holograficzny  niesamowitą świetlistościa, totalnie  wysycony oraz super  hiperrealistyczny.   ja nie miałem trudnego zadania bo mój wiersz jest tylko odbiciem Jej snu.   sen bolesny, ale  pieknie utkany z wyrazistych scen.   dzięki Wioluś.    
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...