Zadręczasz Frankensteina uśmiechem

[Amber]

Do twarzy ci w bladości
na granicy lęku.
Przenikasz z miejsca na miejsce,
żywiąc wyobraźnię.

Na perłowe muszle uszu
dyktujesz opowieść o życiu,
melodramat wpisany w profil na ścianie,
zagłusza ciszę.

Cisza
w pełnej melancholii
zagęszcza powietrze
– wirując ponad wszystko

Edytowane 29 Października 2024 przez Amber (wyświetl historię edycji)

[Leszczym]

@Amber Nie bardzo wiem, czy ewentualnie chciałbym być adresatem tego wiersza ;)) Ale fajny, dobry...

[Amber]

@Leszczym Eksperyment na Halloween i  życie :)) Dziękuję za słowo:)

[Leszczym]

@Amber Tak, opuściłem się w czytaniu forum :// Mój błąd ://

[violetta]

Drakula to super fajna książka, jedna z moich ulubionych. Teraz to już robią parodię i nikt się nie boi. 

[Moondog]

@Amber ciekawy wiersz początek mnie ujął chociaż nawet nie próbuje interpretować

@violetta jest na Netfixsie trzy odcinkowy serial sprzed dwóch lat i w tym roku wychodzi Nosferatu jednego z lepszych horrorowych reżyserów 

[violetta]

@Moondog ja tylko książkę, tak to bym się bała oglądać:) oglądam tylko spokojne lub komediowe:) rodzinę Adamsów lubiłam:)

[Amber]

@violetta Frankenstein narodził się podczas koszmarnych wakacji, Gdy padał ulewny deszcz, konflikty między Mary Shelley a jej współtowarzyszami wakacji osiągnęły punkt wrzenia. Grzmoty, błyskawice i migoczące świece. Brzmi to, jak materiał na opowieść grozy — i dla Mary Shelley tak było. Napisała swojego Frankensteina, gdy miała zaledwie 19 lat, a ciemne, burzowe letnie noce, które pomogły jej potwornemu dziełu ożyć, były niemal tak dramatyczne, jak sama powieść. Oczywiście to nie jest wyjaśnieniem do wiersza, ale mojej sympatii dla Frankensteina. Dziękuję za czytanie :)

@Moondog Cieszy mnie, że początek zaintrygował i nawet nie sugeruję interpretacji, bo tutaj bardziej chodzi o klimat :)

[violetta]

@Amber zawsze coś się inspiracją. 

[violetta]

@Amberdzisiaj była wędrująca mgła dzisiaj, bardzo nisko i poszłam na sojowe cappuccino green caffè nero :)

[Tectosmith]

@Amber Ten tekst ma bardzo filmową plastykę — jakby światło przetaczało się po twarzy postaci, a cisza była osobnym bohaterem. Podoba mi się, że tutaj melancholia nie jest bierna, tylko wiruje i kształtuje przestrzeń emocji. 
Pozdrawiam serdecznie. 

[Amber]

@Tectosmith  Ach, to miłe że zauważyłeś sceniczne momenty. Pozdrawiam serdecznie.

Edytowane 5 Listopada 2025 przez Amber (wyświetl historię edycji)