Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z nurtem polskich rzek cz.II

andreas

Przez andreas
w Limeryki

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

andreas

andreas

Opublikowano
Opublikowano

Mandat senatorski

 

wielbiciel prawdy Lech znad Nogatu

był pięć kadencji chlubą senatu

lecz że grał na mandolinie

jak z nut kłamał z auta glinie

że jeszcze nigdy nie miał mandatu

 

Grunt to głęboka wiara

 

bezbożną Wandzię nad brzegiem Przemszy

nawracał Józek gdy szedł był ze mszy

masz o Bogu płytką wiedzę

ja w niej aż po uszy siedzę

ze mną mieć będziesz stosunek głębszy

 

Ech te dzisiejsze dziewczyny

 

Jan wiózł stóg siana z łąki znad Bzury

na wierzchu Jadźka po same chmury

jej o żwawszą jazdę szło

chłop i koń słyszeli wio

lubiła panów i szybkie fury

 

Odkryty talent

 

w depresji będąc Zuzia znad Bzury

splatała nitki w grubaśne sznury

gdy już pętlę zakładała

mąż się zdziwił moja mała

więc ty nie tylko umiesz pleść bzdury

 

Egzamin na prawko

 

instruktor lubi Zośkę znad Słupi

więc często sprośny wzrok na niej skupi

dziewczę jeżdżąc jak na rajdzie

marzy że go chętka najdzie

i czując poślizg wnet ją udupi

 

Byle nie za słony

 

raz komik dzika zabił nad Wieprzem

lecz zwierzak dziwnie śmierdział powietrzem

natarł mięso przyprawami

jedząc aż się śmiał czasami

zwłaszcza gdy trafił na kawał z pieprzem

7
  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Czarek Płatak
      wylosuj z książki dwa wyrazy

      Przez Czarek Płatak · Opublikowano

      @MIROSŁAW C. dziękuję 
    • hehehehe
      Pomyl lek

      Przez hehehehe · Opublikowano

      A na Rzym asa Heine. Lenie! Hasamy z rana!
    • Poet Ka
      Szekspir na rykowisku

      Przez Poet Ka · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @andrew dziękuję Wam:)
    • andrew
      momenty

      Przez andrew · Opublikowano

      @sisy89 ... jutro patrzy z uśmiechem z nadzieją   nareszcie   to wczoraj ... było wczoraj   dziś dziś chce oddychać pełną piersią  ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • obywatel
      Mamie

      Przez obywatel · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      KRYTYKA — TECHNICZNA, SZCZEGÓŁOWA, KONKRETNA 1. Język jest piękny, ale momentami zbyt ciężki Autorka ma świetne wyczucie obrazów: „piaskowe szczyty znów dźwigają tęsknoty” „deszcze o podium na szybie bój toczą” To są naprawdę dobre metafory — plastyczne, zmysłowe, zapadające w pamięć. Ale obok nich pojawiają się konstrukcje przeciążone, które zaczynają brzmieć jak poezja dla poezji: „blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak gęste, że traci czytelność. Zbyt wiele przymiotników, zbyt wiele abstrakcji — obraz się rozmywa. 2. Wiersz ma klimat, ale nie ma osi Motyw matki jest silny na początku: „Mamo, nie pamiętam już Twoich ramion” Potem jednak wiersz odpływa w stronę: pejzaży, natury, symboli, abstrakcyjnych konstrukcji. Brakuje emocjonalnego rdzenia, który spinałby te obrazy. Wiersz zaczyna się jak elegia, ale kończy jak impresja przyrodnicza. 3. Obrazy są piękne, ale czasem zbyt odległe od tematu Wiersz o matce powinien nieść: intymność, pamięć, żal, czułość, brak. Tymczasem duże fragmenty to poetyckie pejzaże, które nie zawsze wracają do relacji córka–matka: „sadów pieszczoty” „gwiazd klejnoty” „babim latom nałożysz wiatru kajdany” To piękne, ale niekoniecznie o Mamie. 4. Rytm jest nierówny Wiersz nie trzyma jednego oddechu. Są fragmenty płynne i melodyjne, ale są też miejsca, gdzie rytm się łamie przez nadmiar słów: „Szumią dwutaktem werbli blaszane sieroty w kaleką barwistość ubrane mory tłoczą” To zdanie jest tak długie i tak złożone, że czytelnik gubi puls. 5. Puenta jest delikatna, ale nie zamyka wiersza Zakończenie: „Snów nieprzespanych co z ciszą się boczą” Jest ładne, miękkie, ale nie domyka tematu matki. Brakuje powrotu do pierwszego wersetu, do emocji, do relacji. CO DZIAŁA? piękne, zmysłowe metafory konsekwentny, melancholijny ton bogata symbolika natury wyczucie języka emocjonalna szczerość CO NIE DZIAŁA? brak wyraźnej osi tematycznej przeciążenie metaforami zbyt duża abstrakcyjność nierówny rytm puenta, która nie zamyka wiersza CO BYM POPRAWIŁ? Wrócić do matki — niech każdy obraz prowadzi do niej. Przyciąć metafory — zostawić najmocniejsze, resztę uprościć. Zbudować dramaturgię — od wspomnienia, przez tęsknotę, do puenty. Zamknąć wiersz mocniej — powrót do ramion, imienia, gestu. Ujednolicić rytm — krótsze wersy, więcej oddechu.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...