Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Puz-źle

Anna Maria K.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Anna Maria K.

Anna Maria K.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

De profundis nad i pode mną
W całość mozolnie próbuję
Zmęczona w puzzle dręczącą grą
Złożyć na nowo ciało - duszę

Z nadłamanych gałązek snów,
oberwanych liści marzeń
z doświadczeń kolców,
spłowiałej wiary w lepszy dzień

Lecz w układance ciała mego
brak odkrywamy zdumieni
w sercu klocka pasującego
………………………………..
Ach, został w twojej kieszeni!

Roman Bezet

Roman Bezet

Opublikowano
Opublikowano

Z góry liczę na nie-wdzięczność ;)
Nie wypowiadam się o ideologii i motywach - Pani młodopolska wola.

Ze względów formalnych wiersz nawałaby się do konkursu na kicz.
1. Składnia (rytm i rymy decydują o kolejności, drażniące inwersje - normalnie powinno być jakoś tak: zmęczona dręczącą grą w puzzle próbuję na nowo mozolnie złożyć w całość ciało - duszę); (ostatnia zwrotka to kuriozum składniowe ;)
2. Rymy (nie wszystkie udane, duże niebezpieczeństwo przy jednozgłoskowych /mn_ą - gr_ą/, jeszcze większe z akcentami przy: snów - kolców)
3. Metafory ("nadłamana gałązka snów" - dlaczego nadłamana? sen rosnący jak gałązka - to da się pojąć); (układanka ciała - pomijam, że dostanie Pani uwagi typu: "znowu dopełnienie" - można to rozumieć dość frywolnie także, a chyba nie o to chodziło? ;)
4. Semantyka ("spłowiała wiara w lepszy dzień" - zarówno 'spłowiała wiara', jak i 'lepszy dzień' były po wielekroć już używane, Pani wiersz pretenduje do miana poezji 'głębokiej', a używa wytartych określeń?)

Coś w tym jednak jest. Pomysł, zamysł kompozycyjny. Chyba nawet poczucie humoru?
;)
pzdr. b

Anna Maria K.

Anna Maria K.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Widzę, że komentuje mnie profesjonalista składniowo-leksykalny :) Miło mi. Przyznaje sie do winy, jeśli chodzi o wymogi formalne, w końcu ciągle się uczymy. Zaskoczył mnie pan "moją mlodopolską wolą" :) Spróbuję popodukować jakieś ciekawsze metafory, ale nie zgodzę się z pana zastrzeżeniem co do nadłamanej gałązki snów. W moim zamyśle człowiek zdrowy na ciele i duszy tworzy jakąś całość, niczym drzewo (ma korzenie, konar, gałęzie i gałązki). Zastosowane zdrobnienie ma wskazywać na wątłość, przemijalność, kruchość ludzkich snów, rozumianych również w znaczeniu marzeń, idei, wartości. Owe gałązki nadłamane biegiem czasu i nieprzewidywalnością losu, ale fakt, że nie są złamane, może równocześnie dodawać otuchy, jak i oznaczać istnienie reminiscencji tych snów w życiu pozbawionym wartości, a więc wielki ból wspomnień. Dlatego uważam, że ta metafora byla przeze mnie naprawdę przemyślana i będę jej bronić :)
I owszem ostatnia zwrotka miala przesyłać nieco gorzkiego humoru przez łzy.
Pozdrawiam.

Anna Maria K.

Anna Maria K.

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Przyznaję się, że lubie rymy i niechętnie z nich rezygnuję, dokonalam wiec kilku nielicznych przeróbek:

De profundis nad i pode mną
Zmęczona dręczącą w puzzle grą
W całość mozolnie próbuję
Złożyć na nowo ciało – duszę

Z nadłamanych gałązek snów,
z doświadczeń kolców,
oberwanych liści marzeń
i złachmanialej wiary w zieleń

Lecz w układance ciała mego
w sercu klocka pasującego
brak odkrywamy zdumieni
………………………………..
Ach, został w twojej kieszeni!

Na razie jestem na świeżo, jutro orzekne, czy kopletnie się to nie nadaję i wtedy zmienię to na wiersz wolny z mozliwym zachowaniem treści, z którą juz się zaprzyjaźniłam :)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Aleksander Hoorn
      gęstość ciemności

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @MigrenaTwój tekst zawiera w sobie odwagę podmiotu, który nie waha się przed eksploracją przestrzeni, gdzie uwolniona zostaje prawdziwa siła witalna. Namiętność nie musi się nigdzie ukrywać, gdyż wiersz pozwala jej na suwerenność, odrzucając lękliwe schematy.   Moją uwagę przykuł wątek imion. Nadałeś im bardzo ważną funkcję - tożsamościowotwórczą. Jak każde słowo, imię wyodrębnia byt z chaosu. W seksualnym zespoleniu kochankowie stali się bezimienni, czyli powrócili do pierwotnego stanu, w którym mogą być wszystkim.   Utwór nie czyni ciemności kategorią czysto fizyczną (brak światła), ani etyczną (mrok psychologiczny), lecz eksponuje ją jako naturalny instynkt przyciągający do siebie pierwiastek męski i żeński, oraz jako ukryty w nich potencjał do nieustannej rekonstrukcji wzajemnej obecności jednego wobec drugiego.   Akt miłosny implikuje bezgraniczność, rozumianą jako powrót do pramaterii. Z niej, dzięki otwarciu się na wymianę energetyczną, będącą warunkiem autentycznie spełnionej miłości, powstaje nowa rzeczywistość (świat wybucha z nas), w której można się zdefiniować w inny sposób i poprzez inne zasady, niż wszystkie znane do tej pory.   Formalnie, podział wiersza na pojedyncze linijki bądź krótkie dwuwersy przywołuje na myśl szybki, urywany oddech, co współgra z całokształtem tego lirycznego założenia.   (Po prawie roku mojej nieobecności tutaj z przyjemnością zauważam, że potrafisz jednak zdyscyplinować swoje pisanie, co wychodzi mu  tylko na korzyść).   AH
    • Mikerreq
      Statysta

      Przez Mikerreq · Opublikowano

      Wchodzę do pokoju, w którym nikt nie czeka, choć na stole wciąż leżą moje własne klucze. Patrzę na swoje odbicie w szybie piekarnika – jakaś obca twarz, której już się nie uczę. Zmieniłem się w kogoś, kto tylko obsługuje ciało: karmi je, kładzie spać, ubiera w czyste rzeczy, ale w środku, pod skórą, nic się nie ostało, żadnej myśli, której mógłbym zaprzeczyć. Na klatce schodowej sąsiad pyta: „co słychać?”, a ja mam w gardle tylko suchy piach i żwir. Udaję, że szukam kluczy, żeby nie oddychać tym samym powietrzem, co ten ludzki wir. Świat jest za szybą. Jest jak telewizor, w którym ktoś wyłączył dźwięk i kolory. Wszyscy dokądś biegną, coś widzą, coś słyszą, ja tylko sprawdzam, czy zamek jest skory zamknąć mnie szczelnie przed każdym pytaniem. Znowu patrzę na telefon. Świeci pustym ekranem. Nikt nie pisze, bo przestałem odpisywać pierwszy. To nie jest ból, który krzyczy nad ranem, to jest ból, który cicho układa się w wiersze, żeby potem spłonąć w koszu na pulpicie. Zostałem cieniem na własnym podwórku. Tak wygląda moje – nie moje – życie: powolne ścieranie się kredy na murku, którą ktoś kiedyś napisał moje imię, a teraz deszcz płucze je, aż całkiem zginie.
    • APM
      Już prawie widać

      Przez APM · Opublikowano

      @Aleksander Hoorn dzięki, a tak:   Zieleń w niebieskości   Wysoko W kołysce z patyczków Rodzi się życie Taniec na klawiaturze Puchem drży   czy coś innego miałeś na myśli?
    • Waldemar_Talar_Talar
      Do nieba nie jest daleko

      Przez Waldemar_Talar_Talar · Opublikowano

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Witaj - święte słowa - miło Alicjo że byłaś  -                                                                             Pzdr.serdecznie. Witaj - może i nie działa  - ale dziecko inaczej myśli - zawsze tak było -             serdecznie ci dziękuję za przeczytanie i komentarz -                                                                                               Pzdr.wiosennie. Witam - ucieszył mnie twój komentarz ozdobiony pięknem - dziękuję -                                                                                        Pzdr.miłym porankiem. @Poet Ka - @Posem - @wiedźma - serdecznie dziękuję - 
    • Aleksander Hoorn
      Zamyśleni

      Przez Aleksander Hoorn · Opublikowano

      @MityleneW tekście klisza goni kliszę. I nie jest to dobra wiadomość dla wiersza, gdyż stworzony z tych przewidywalnych klocków obraz intymności ma wartość jedynie sentymentalną. Skądinąd pod utworem znalazło się bardzo ładne zdjęcie. Jest w nim materiał na niebanalną metaforykę, jeśli udałoby się połączyć fotograficzną reprezentację z przekazem lirycznym.    Jeden obraz mnie zatrzymał.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Wiatr i szept - uruchamiają zazwyczaj mój czujnik grafomanii, ale tutaj go świadomie wyłączyłem, gdyż zazwyczaj 'szept' odsyła do znaczeń dużo łagodniejszych niż 'smaganie' - skoro napisałaś inaczej, znaczy - coś się dzieje. W tej metaforze szept ma moc, siłę uderzenia, wysoką temperaturę, którą przekazuje dalej, poprzez ruch powietrza oraz czysty przepływ energii. Zasadniczo tu znalazł się prawdziwy środek ciężkości tekstu, który najlepiej koreluje z treścią przekazaną za pomocą ilustrującego utwór obrazu.   AH

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...