zawstydzenie

[Anna Anriella]

światłocienie
rankiem budzą
skórodrżenie

ptaki nucą
śpiewogłosy
szumią w uszach

kwiatowonie
nęcą zmysły
koją tchnienie

perłorosy
wilżą usta
pieszczą dłonie

sitowłosie
lekko muska
gęsią skórkę

piersiogóry
głaszcze słońce
tulą chmury

me zbliżenie
ziemiodotyk
zawstydzenie

[Nula Brzoskwinia]

no dobra, przedstawiłaś (co prawde trochę za długi, ale nie będzie) początek, ale gdzie rozwinięcie? I błyskotliwe zakończenie? Nie wszystko co jest ostatnia zwrotka może uchodzić za puentę. Jestem na nie, aczkolwiek przypuszczam, że innym może się spodobać.


Pozdrawiam, Ania

[Lucyferia Piekielna]

Moim zdaniem to impresja, uchwycenie wrażenia i w ten sposób rozumiany wiersz naprawdę podoba mi się.
Zwłaszcza neologizmy - ładnie je tworzysz z wielozmysłowych wrażeń.

pozdrawiam :)

[Anna Anriella]

Toż to miała być tylko impresja i opis wrażeń zmysłowych z obcowania z naturą. Jedyną pointą, choć wątpię, żeby w ogóle mogło nią być, jest zawstydzenie z przyjemności, której PL doznaje podczas tegoż obcowania.
Dziękuję wszystkim za komentarze i wskazówki.