Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Titolo*

 

Nad moim życiem wschodzi księżyc:

słoneczną poświatą rozświetla znamiona

resztki

 

kościotrupów -

świętych ludożerców wolnego

czasu

 

zapragnęli, a ja wciąż gołymi

stopami: chodzę na palcach po łuszczycy

intelektualnej - twojej...

 

*więcej informacji Państwo znajdą w następujących esejach: "Komentarz - komentarz odautorski" i "Mój drogi świecie" - Autor:

 

Łukasz Jasiński (sierpień 2024)

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

Nowe zjawisko wśród młodzieży, nawet psychiatrzy tego jeszcze nie zauważyli, dobrze, że w Polsce istnieją jeszcze w szpitalach psychiatrycznych elektrowstrząsy mózgu, oczywiście: ze znieczuleniem, może to wyglądać okropnie dla niektórych ludzi, jednak: pogotowia ratunkowe też robią elektrowstrząsy na klatce piersiowej w celu uratowania życia człowiekowi.

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

I również dziękuję, a jeśli chodzi o ubiory, to: to - były wakacyjne stroje, natomiast: ja - jakoś trochę poważniej musiałem wyglądać, a co? Miałem założyć garnitur? Teraz jak wychodzę na podwórko - to w krótkich spodenkach, które dała mi mama (długie i były za duże na mamę, więc: nożyczkami zrobiłem z nich krótkie) i w białej koszulce za dwadzieścia złotych - kupiłem na bazarku i ludzie mówią, iż bardzo ładnie wyglądam...

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

To jest normalne u niemal wszystkich kobiet, a tak przy okazji: gdzie jest pani Wiola? Zawsze była pierwsza... Wstydzi się mnie, że na mnie doniosła i dostałem dwa ostrzeżenia od pana Mateusza? Pewnie sumienie ją gryzie...

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

Nie znam jej osobiście, a doniosła i mam na to dowody - dwa ostrzeżenia od pana Mateusza, wystarczy nacisnąć w przycisk "zgłoś" i tam są moje komentarze jako "ataki personalne" - oddałem jej, również zgłosiłem dwa komentarze jako "ataki personalne" i ona też powinna mieć dwa ostrzeżenia na własnym profilu - osoby postronne nie mogą zobaczyć blokad kont i ostrzeżeń, jak widać: przegrała i unika mnie, miało być inaczej: celem była blokada konta, abym nie mógł walczyć, właściwie: używać werbalnej samoobrony z komornikiem sądowym Agnieszką Mróz, nomen omen: dziś otrzymałem pismo od Kancelarii Prezydenta RP Andrzeja Dudy - sprawa zostanie przekazana odpowiednim podmiotom, bo: Prezydent RP Andrzej Duda nie ma takich kompetencji, otóż to: Ministerstwo Sprawiedliwości jest po mojej stronie - sprawę przekaże do Sądu, Prezydent RP Andrzej Duda jest po mojej stronie i czekam na odpowiedź od Prezydenta Warszawy Rafała Trzaskowskiego, jak wychodziłem od niej razem z bratem: ostrzegałem ją - nie wygra pani ze mną, zrobiła głupkowaty uśmieszek, używając terminologii wojskowej: zastosowałem samoobronny atak pozycyjny z trzech stron - sama tego chciała.

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

Mam dziesięć ostrzeżeń i dwie blokady (tak wynika z mojego profilu, więcej wie pan Mateusz - nie zbieram śmieci na poczcie elektronicznej - natychmiast usuwam), oczywiście: będę zgłaszał ataki personalne ze wzajemnością - granica przyzwoitości już dawno została przekroczona, a w sensie formalnym: nie doniosła na mnie - zgłosiła, przecież nie jestem wtórnym analfabetą i umiem czytać, donos to z definicji: to osoba zgłaszająca - donos - z pobudek osobistych (na przykład: zazdrość) i materialnych (na przykład: pieniądze) i jest to druga osoba którą zgłosiłem - wcześniej był ten słynny Sowa, jeśli pani Wiola ma czyste sumienie: nie powinna mnie unikać - istnieje coś takiego jak konfrontacja, powinna mieć dwa ostrzeżenia na własnym koncie i przytoczyć je tutaj.

 

Łukasz Jasiński 

 

@violetta

 

A mi pani komentarze przypadły do gustu?! Koniec żartów! Każdy atak personalny ze strony pani będę natychmiast zgłaszał! Koniec i kropka! Dziękuję za odpowiedź i nie życzę sobie komentowania moich tekstów, dotarło do pani!?

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

To nie była żadna przyjaźń, wręcz przeciwnie: pani Wiola próbowała mnie poderwać, o, patrz, ja pracuję i mam wakacje w Grecji, o, patrz, jaka mądra i ładna jestem - próbowała we mnie wzbudzić zazdrość, mimo, iż doskonale rozumie moją sytuację i gdybym jej słuchał - wylądowałbym na bruku i wtedy pomogłaby mi? Nie, pani Agnieszko, nie pomogłaby mi: trzeba było myśleć o tym dwadzieścia lat temu - wtedy dałbym sobie radę na wolnym rynku w wyścigach szczurów, oczywiście: straciłem cierpliwość i trafiłem w sedno - to panią Wiolę bardzo zabolało, wcześniej ostrzegałem, aby swoim zachowaniem - nachalnością i chamstwem - przyhamowała, a z kim będę rozmawiał? Z panią lub z panią Magdą (Amber), dziękuję za rozmowę, idę coś zjeść...

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)
Opublikowano (edytowane)

@Somalija

 

Nie, pani Agnieszko, temat z panią Wiolą jest raz na zawsze zakończony i żadnej dziewczyny tutaj nie podrywam - nikogo nie szukam, jeśli będę miał chęć do rozmowy o życiu - sam sobie znajdę rozmówcę bez względu na płeć i wiek, niech pani zobaczy jakie filmiki wrzuciłem pani Iwonie na post pod tytułem - "A to Polska właśnie!"

 

Jestem realnym człowiekiem i preferuję realny świat, także: seks, jaki jest sens przekierowywać mnie do wirtualnego świata randek i stron dla dorosłych? Abym gadał i płacił? To de facto obniżanie poziomu i traktowanie mnie jak dziecko - brak zrozumienia, szacunku i niedorozwój cielesny, umysłowy i duchowy.

 

Łukasz Jasiński 

Edytowane przez Łukasz Jasiński (wyświetl historię edycji)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
  • Ostatnio w Warsztacie

    •     Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach




×
×
  • Dodaj nową pozycję...