Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Ostatni taniec

Monia
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Monia

Monia

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Z cyklu wyciągnięte "z szuflady" cz.XXXI

 

buchający piec

skrywa smutek i żal

eksploduje

zaczyna sączyć się jad

 

serce krwawi

strzał na wylot

czyjaś cząstka umiera

 

ostatni taniec

trzeba odejść stąd

odnaleźć się gdzie indziej 

11
Monia

Monia

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Hiala Pewne pożegnanie owszem,ale nie powrót bardziej odcięcie się i zaczynanie wszystkiego od nowa o tym mniej więcej jest ten utwór dzięki za komentarz pozdrawiam ciepło ;)

Monia

Monia

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@befana_di_campi Nie w tym przypadku.Jad jest tu użyty w kontekście pewnych słów,których czasem nie da się cofnąć.Tych słów zresztą po czasie człowiek żałuje,choć nie jest to regułą.Utwór jest zresztą uniwersalny.Pierwotnie odnosił się do wybuchu wojny za naszą wschodnią granicą,ale jak widać po czasie zyskał wiele znaczeń.Dziękuję ci za komentarz pozdrawiam serdecznie;)

@Dagmara Gądek Prawem czytelnika jest krytyka szanuję twoją opinię.Masz takie zdanie,a nie inne rozumiem.Pozdrawiam serdecznie ;)

1
Monia

Monia

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Dagmara Gądek Patos jednym nie przeszkadza,a drugim wręcz przeciwnie.Zależy kto co lubi piszę różnie,a ocena czytelnika to rzecz gustu.Też zmieniłam stosunek do tego co się dzieje na Ukrainie,a tekst powstał jakoś dwa lata temu także z perspektywy czasu sporo się zmieniło,a i utwór zyskał wiele innych znaczeń.Dziękuję ci za komentarz pozdrawiam również

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

.

@Hiala W takim razie nawzajem pozdrawiam jeszcze raz ;)

@violetta Zależy od interpretacji czytelnika pozdrawiam cię ciepło ;)

1
corival

corival

Opublikowano
Opublikowano

@Monia Cóż... nie każda awantura kończy się zgodą. Czasem padnie zbyt dużo słów, za bardzo znaczących i dawnych relacji już nie da się reanimować. Tak sobie wymyśliłam a'propos Twojego wiersza. Pozdrawiam :)

1
  • 2 tygodnie później...
  • 2 tygodnie później...
  • 4 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk II

          Zaczął duchowo przygotowywać się na skok stulecia, jego głowę wypełniły podniecające scenariusze, o tyle słodsze, o ile dyskretniejsze i głębiej pochowane gdzieś w dziecięcym światku. Karol postawił mur fabryki między sobą a światem dorosłym, tylko po to, żeby móc go własnoręcznie zburzyć, z pozdzieranymi knykciami, obscenicznie przywitać starszych w ich własnym salonie. Myśli te mąciły nastoletnią głowę - jedząc obiad, kończył powtarzać swój rozpoznawczy obchód, w szkolnej ławce szukał najłatwiejszego punktu wejścia (tam fabrykę odznaczał jedynie smukły komin, sterczący na planie osiedla jak kulfon radzieckiego urbanisty) .

          Kiedy przeczołgiwał się pod ogrodzeniem, na początku przenosząc na drugą stronę samą głowę, potem powoli wciągając tors, rozgrzewał wokół siebie przymrozek poranka, ostatecznie wypychając się w całości na drugą stronę falowanej blachy. Karol rozprostował nogi, otrzepał pył ze spodni, a wraz z nim, na placu powstała nowa siła - magnetyzm tego miejsca przestał zdawać się siłą przyciągającą tutaj chłopczyka, wsiąknął w niego samego, jego wibracje czuć można było w rozchodzącym się cieple, w lekkim, elektrycznym, brzęczeniu w uszach, w malutkich wibracjach każdej tkanki, możliwych do wyczucia przy wystarczającym skupieniu (pobudzone w tym momencie krążenie zdało się Karolowi czymś o wiele magiczniejszym), co wszystko składało się na poczucie młodzieńczego zrywu wcześniej jedenastolatkowi nieznanego. Prawie że najniższy w swojej klasie, uczeń piątej klasy szkoły podstawowej zdał się tutaj nadczłowiekiem, członkiem kasty wydzielonej zarówno od dzieci jak i dorosłych, wszystkich trwających w ohydnym bezruchu i bezwiedzy, jednych, pchanych ospale przez życie zwierzęcością, drugich, swoją metafizyką. Drugą siłą, która musiała opanować każdego Ubermenscha, był strach. Jawił się pod postacią lekkiego bólu czy nudności, gdzieś pomiędzy brzuchem a plecami, oznaczał dziwne zatwardzenie w gardle, i szybszy pęd myśli, w tym momencie zdających się jakby zwolnieniem śluz na długo wypełnianym zbiorniku dojrzałości. 

          Pierwszy krok osłupił Karola, jego powaga prowadziła jedynie do strachu - nie dlatego, że był to krok przełomowy, ale dlatego, że jego ciężki, zimowy but z hałasem dotłukł już wcześniej potłuczone szkło. Zaspany gołąb sfrunął gdzieś z wysoka. Post-sowiecki panoptykon wrócił jeszcze na chwilę do włamywacza, tym razem z parą oczu w każdym sąsiednim oknie, co teraz Karol uznał za niezasługujące na krztę jego uwagi. Następny krok był już wartki, jego impet był obietnicą następnego, a następny obietnicą dalszych i dalszych. Elewacja rosła i rosła, aż stanęła na wyciągnięcie ręki. Mały dziewięciolatek w biało-złotej albie instynktownie zadarł w tym momencie głowę do góry, a kościelna wieża, rozsypała się pod jego błyszczącymi bucikami na suchy, ceglany pył. W pobliżu rozległo się bicie dzwonów. Ósma rano. Jakby to był jego sygnał, Karol postawił pierwszą nogę w miejscu wyłamanego okna, i sam nie wiedząc kiedy, znalazł siebie w pustej, industrialnej hali.

      0

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...