Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Czytałam gdzieś o tym podziale, ale Ty fajnie to ubrałeś w wersy.

Ja jestem X, "wszystko" było na mnie testowane, brak perspektyw po szkole, praca po znajomości, kształcenie nie przygotowane do nowych wyzwań, układy jak za komuny, wyzysk i reorganizacje. Większość wyjechała.

To bardzo dobre ujęcie. pzdr

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale ci następni po prostu mają inne problemy, których nie zawsze rozumiemy. Nie chciałabym być młoda w erze wszędzie obecnych inwigilujących urządzeń.

Opublikowano

Ja BB i troje dzieci na wariackich papierach, praca w paru miejscach plus w wakacje i weekendy, ale się udało, bo jedna z tych prac to nauka tenisa, więc zawsze miałem dużo ruchu:). Dzięki za wpis i pozdrawiam. 

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ale to nie Marek wymyślił

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

To też pamiętam z innych wypowiedzi :)

 

Zauważ może, tak mi wpadło jeszcze, że  nasze oceny są raczej z perspektywy tego, co było, a oni przecież są dopiero przed… a poniekąd chcemy ich porównywać.

A żyjemy w czasie, gdy wypatrujemy uważnie, co i w jakim kierunku i jak szybko się zmienia, a zmienia się na naszych oczach cały świat, a nie tylko ta lokalna rzeczywistość wewnątrzustrojowa.

Przyznam się, że ja już pozwalam sobie trochę kierować przez dzieci, bo one lepiej niż ja przewidują i trzymają w ręku tę rzeczywistość.

I też uważam, że Twoje spojrzenie jednak bardziej opiera się na przeszłości, to tak ogólnie do Autora (super stronkę masz jako autor swoją drogą, gratuluję).

Pozdrawiam serdecznie

Ja im zazdroszczę tej umiejętności odnajdywania się w tu i teraz

Opublikowano

@corival Dzięki, staram się zwięźle pisać, to zwiększa szansę, że czytelnik dotrwa do końca:). Pozdrawiam. 

@agfka Też słucham moich dzieci, jak to widzą, ale każde inaczej. Lubię historię, bo w niej są fakty, a co do przyszłości, jedynie nasze przypuszczenia. Które z nich się sprawdzą, tego nie  wie nikt. 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Oczywiście, to są znane fakty, z których zrobiłem wierszyk:). 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Starzec

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • @Poet KaA co począć z dredami? :) Dziękuję i pozdrawiam:)
    • @Andrzej P. Zajączkowski Brakuje mi wykształcenia, żeby odwoływać się do Seneki czy Hekatona, nie znam też kontekstu (tła) wiersza, jednak czytając ten tekst widzę skazańca z karą śmierci w dniu wykonania wyroku. I to jest dla mnie sytuacja beznadziejna. Sytuacja, którą można przyjąć dosłownie lub jako pewną metaforę. To mniej więcej miałem na myśli pisząc poprzedni komentarz. Moim zdaniem nadzieja pozwala przetrwać niejeden kryzys. Bywają jednak sytuację beznadziejne i wtedy "Nadzieja ulatuje do Nieba i już nigdy nie wraca". Mówiąc szczerze nie wiem czy zawsze można za to ją winić. Wiele takich przypadków wydaje mi się sprowokowanych przez tych, którzy tracą nadzieję, chociaż oczywiście nie wszystkie (ktoś kto dowiaduje się, że ma nowotwór trzuski, raczej nie jest temu winien), ale tu już znacznie odbiegam od treści wiersza. W nim widzę skazańca w celi, czekajacego na egzekucję, jako metaforę sytuacji beznadziejnej (na przykład zdiagnozowanego raka trzustki). Pozdrawiam.
    • @hollow man   chyba najczęściej się zakochiwałam w mężczyznach niedostępnych, zimnych i nieoczywistych prawdopodobnie podoba mi się gonienie króliczka :P ciepłe kapcie, słodzenie po kątach i podane na tacy, to nie dla mnie w ogóle tego nie rozumiem ani nie czuję:) ale, w sumie, to zazdroszczę takim kobietom, które dają się posiąść i są dumnie (?) z tego, że mężczyzna nosi im torebkę, choć to jakoś, nie moje klimaty :)
    • @Devimon Twój wiersz kojarzy mi się z osobowością himalaistów, poznałem A. Hajzera i nikomu nieznanego, choć chodził kilka razy z Kukuczką, Bogdana S. (dr. socjologii), świetnie rokujący naukowiec. Obaj mieli w oczach ten sam rodzaj "szaleństwa", obaj zmarli. Artur w trakcie wyprawy, a Bogdan "banalniej", kilka dni po powrocie z wyprawy, na skutek powikłań po drobnym wydawało się urazie, jakich zawsze gromadził kilka w wyprawach.  
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...