Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

po czasie...

Adaś Marek
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Adaś Marek

Adaś Marek

Opublikowano
Opublikowano (edytowane)

kiedyś mnie synu zrozumiesz, widzę, że jeszcze nie teraz

mijają się nasze myśli, lub mamy złego suflera

on cichcem nam podpowiada w którą udawać się stronę

niech się twe serce spogląda na dzieci oraz na żonę

 

tak samo uczynić pragnę, a napotykam przeszkody

czasoprzestrzeni nie zagnę, jest lipiec a wokół lody

kiedyś mnie synu zrozumiesz i usta wykrzywisz w grymasie

żeby to nie nastąpiło, po czasie, synu po czasie... 

Edytowane przez Adaś Marek (wyświetl historię edycji)
4
aff

aff

Opublikowano
Opublikowano

Można uniknąć przecinków, dzieląc w średniówce na wersy. A jeśli nie

to przed

że...

Ja tak robię czasem, z czym się dzielę,

bo wstawiłeś w warsztat.

Mądry wiersz.

Ale z czasem dochodzę do wniosków, że nasz czas dla dzieci jest w ich dzieciństwie, a potem to już pozycje stracone, tak czy tak.

Pozdrawiam serdecznie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

1
Adaś Marek

Adaś Marek

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@Adaś Marek @agfka Dzięki, przed że już jest. Też myślałem żeby podzielić ale wszystko dzielę a ten wiersz jest inny, więc niech tak zostanie.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Tak pewnie często jest ale czy musi tak być? Przypomniał mi się inny wiersz w tym rodzinnym temacie wstawiam go teraz, zerknij proszę.

Pozdrawiam

1
  • Adaś Marek zablokował(a) i odblokował(a) ten utwór

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • Lenore Grey
      Cyrkiel i eklerki. Opowiadanie

      Przez Lenore Grey · Opublikowano

      Nasz dom był po prostu ruiną. Ale nie taką, której gruzy porasta roślinność i która niesie jeszcze echo dostojeństwa. Nie, to była ruina nie dająca się zdmuchnąć, ruina, której żadna cegła nawet nie skruszała. Stała w pobliżu bagna, rzeki i łąki — gdzie niebo tak zwalało się człowiekowi na głowę, że musiał je podtrzymywać. A jak się wówczas prężyły muskuły, jak łzy kapały z oczu! Kiedy niebo nareszcie odpoczęło, człowiek kładł się na trawę i raz jeszcze płakał ze śmiechu.    Pewnego dnia zapomniałem, że chcę iść na łąkę. Zupełnie wyleciało mi to z głowy.                                               * * *        — Wyrósł jak na drożdżach.      — Imponujące.     — Kiedy tak wyrósł?    — Musiało to być przedwczoraj?     Obszedłem dom dokoła i raz jeszcze spojrzałem na jegomościa w kraciastej kamizelce i okularach na bulwiastym nosie.    — Nie, nie przedwczoraj — rzekłem. — Przed godziną ten dom był ru... Był, cóż, zwyczajnych rozmiarów.    — Nie może być!    — Kim pan jest, jeśli mogę wiedzieć...?    — Architektem.    — Ach.    — Pańska mamusia jest w domu. — Poklepał mnie po plecach i lekko pchnął ku drzwiom.    Wnętrze domu również było odmienione.  Wszędzie walały się — rzecz jasna — śmieci, ale spomiędzy tych smrodliwych stert wystawał gdzie niegdzie rożek aksamitnej sofy albo odbijała światło srebrna papierośnica.    Matka leżała na szezlongu przy szafie grającej, wyciągnięta jak rzęsa. Na jej wychudłej twarzy majaczył uśmiech.    — A kiedy to mamusia się tak urządziła?    Otworzyła oczy tak nagle, że aż się wystraszyłem.    — O! jesteś. Każ Eulali przynieść mi kawę.    — Zatrudnia mamusia służbę...?    Łypnęła na mnie, podniosła się i zniknęła w progu. Delikatnie wziąłem w palce dwa eklerki z tacy przy szezlongu i wróciłem na zewnątrz.    Architekt nie stał już przed domem, zapatrzony w któreś z okien; teraz mierzył cyrklem okrągłe zielone kamyki w dolnej części fasady. Na mój widok okręcił cyrkiel i schował go do kieszonki kamizelki.     Poczęstowałem go eklerkiem.    — Co powiedziała? — zagaił, puszczając mi oko.    Zacytowałem matkę słowo w słowo.   — No tak — pokiwał głową architekt. — Wyśmienite są te eklerki. Gdzie takie robią? — zastanawiał się z cyrklem w ręku.                
    • Ernest Guzik
      świerszcze

      Przez Ernest Guzik · Opublikowano

      @aff dziękuję! 
    • Alicja_Wysocka
      w żółtych kaloszach

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @Intersubiektywny ,  @WiatrŚwietlny,  @lavlla nisu , dziękuję :)
    • violetta
      Nostalgicznie delikatna

      Przez violetta · Opublikowano

      @wiedźma ja kocham też czarny bez:) ten zapach mnie nęci i mam miłe wspomnienia:)
    • Alicja_Wysocka
      Gdy mgła opada

      Przez Alicja_Wysocka · Opublikowano

      @A.Between   Wspomnienie w ładnej ramce, a dla mnie ten szczegół.  

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...