Ciasteczko

[Dekaos Dondi]

W krainie struktur niewyjaśnionych,

miód zlepia brzęczenie pasikoników,

w żółto czarne paski karmelowych uciech.

 

Z okrągłej łąki drzewa podłużnymi sękami,

wykrawają kwadraturę koła, uplecioną z trysekcji kwitnących podziałów,

w rzece niesionej szeptem płynnej ciszy, na początku teraz,

gdzie dojrzewa czas.

 

Zaprosi owocem do tańca i już nie puści,

do czasu gdy sam obumrze. Użyźni godziny, minuty, sekundy.

 

Wtedy to, w prześwitującej kołysce, dziecko zaistnieje powtórnie,

w drugim płaczu świadomości,

by kiedyś, na odgłosach pękania lodu,

powędrować poza każdy możliwy horyzont.

 

***

Przecież tort jest cały, oczekuje noża, po zdmuchnięciu świeczek.

 

A kiedy zgasną lśnienia na turkusowym świecie,

jest szansa że szczęście mu dopisze,

tekst o dalszych śladach, zwykłego ciasteczka, które spadło ze stołu.

 

[Dekaos Dondi]

@Dagmara Gądek ↔Dzięki za intrygujące spostrzeżenia. Przynajmniej wiem, o czym tekst

lub o czym mógłby być(:

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

:)

Faktycznie. Czasami tak jest, że coś napiszę→ciągiem podświadomych myśli, a później czytam i mam nadzieję, że ma to jakiś sens. Różnie to bywa↔Pozdrawiam(::)