Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

A gdybym nie obudziła się
późnym rankiem
ptaki zaśpiewałyby pieśń ostatnią
nad czarną kołyską
pełzałyby bracia i siostry tych
których mordowałam co dnia
jednym nadepnięciem buta
ziemia niegdyś karmiąca
teraz byłaby moim wiecznym azylem
kamyki które kopałam ze złością na ulicy
nie pozwoliłyby zapomnieć

a ja
jedna z tysięcy ciał
w tej która mnie urodziła
pozwoliłabym odejść mej duszy

Opublikowano

Nie chciałabym się powtarzać, bo to, co mogłabym Ci teraz napisać, znajduje się pod wierszem Wiktora (http://www.poezja.org/debiuty/viewtopic.php?id=22871).

Jedyne, co mogłabym tylko dodać...
To, co jednym może wydawać się banalne, oczywiste, dosłowne, dla innych takie nie będzie. To zależy od punktu widzenia... Myślę, że gdybym "wycięła jakąś połowę" z tego wiersza, wiele by stracił.
Co do prozy, nie wiersza... Jak już mówiłam, to zależy od punktu widzenia... Wszystko może być wierszem... Całe życie jest jednym długim wierszem... Choć pewnie napisałabyś "proza możeby była taka dobra, nie wiersz"...

"Pracuj" - człowiek, który nie pracuje, nie jest człowiekiem... Jest jak zwierzę, które otrzymało jedynie dar mowy i poruszania się na dwóch kończynach (jednak jeżeli nie "pracuje", nie potrafi nawet tego wykorzystać).
Praca i rozwój są podstawami człowieczeństwa.

Opublikowano

Heh, kolejny dowód na to, iż wszystko zależy od punktu widzenia.
Znajomy poeta (nie do końca już amator), komentując ten wiersz, podsumował, iż ostatnie dwa pytania są kwintesencją wiersza...
Ty je zupełnie opuściłaś.

Wierszy nie pisze się dla jednostek, ani dla znaczącego ogółu.
A ja właściwie piszę je dla siebie.

Z innej beczki...
Takie serwisy pozwalają spojrzeć na swoją twórczość krytyczniej oraz okiem czytelników.
Jednak, mimo wszystko, "to nie poeta powinien zniżać się do poziomu czytelnika, lecz czytelnik dorównać poziomowi poety". I chyba o to wszystko w tym chodzi.

PS. Podkreślam, iż napisałam tam Z INNEJ BECZKI, żeby zasugerować pewną zmianę tematu... Chociaż i tak przypuszczam, że nie zostanie to tak odebrane, jakie było moje zamierzenie.

Opublikowano

Ojoj... Nie.
"przypuszczam, że nie zostanie to tak odebrane, jakie było moje zamierzenie" - celowo było napisane bezosobowo. Nie odnosiło się koniecznie do Twojej osoby, lecz do ogółu. W końcu komentarz ten może przeczytać więcej osób i nie zauważyć tego, na co chciałąm zwrócić uwagę:)
"a każdy wiersz inaczej interpretuje, przecież" - tu kolejny raz potórzę się z 'moim' "punktem widzenia", o którym 'trajkoczę' już od kilku komentarzy...

Założeniem i celem tego serwisu jest możliwość krytykowania, komentowania, opiniowania czyjejś twórczości. I po części cieszy mnie, że poświęciłaś cenną chwilkę czasu, żeby 'przerobić', czy też "pociąć", jak to określił wcześniej pan Adrian, mój wiersz. Doceniam.

Znajomy poeta, czy też po prostu znajomy... Cóż to za różnica? Niech więc zostanie ten znajomy. Bez poety. Nieistotne.

A co zrobię z wierszem?
Zostawię takim, jakim jest.
Będzie wskazówką na następny raz.

Opublikowano

"na szczęście nie jest najgorzej"
ale nie jest dobrze?:)

Wskazówki... Z reguły są po to, by się na coś przydawały. A ja raczej nie należę do ludzi, którzy (nawet) nie potrafią wysłuchać ze zrozumieniem czyjejś opinii.

Być może na podstawie tego wiersza jeszcze coś powstanie.
Z rysunkami często eksperymentuję właśnie w ten sposób. Gdy coś namaluję, po jakimś czasie maluję to drugi raz - coś dodając, a coś ujmując. No cóż, może warto wcielić takie coś również w dziedzinę tej twórczości?

Opublikowano

hmmm... jak już słusznie zauważył ktoś na forum - temat śmierci nigdy nie będzie banalny :) poza tym wiersz generalnie mi się podoba, chociaż no ja też bym go trochę pociął tak szczerze :P ale nie w sensie że go skrócił, tylko popieścił enterami... jakoś tak... są tam ze dwa naprawdę dobre fragmenty przynajmniej, więc wiersz zaliczam do dobrych, aczkolwiek mógłbyć lepszy :P
pozdro
wiktor

Opublikowano

nie wszystko jest poezją, temu tekstowi do poezji brakuje DUŻO

po pierwsze błędy wersyfikacyjne, a w zasadzie w ogóle brak przemyślanej wersyfikacji

po drugie wielkie litery są niepotrzebne, utrudniają czytanie i są nieuzasadnione

oprócz tego zbyt dużo myśli się powtarza co jest zwyczajnie nudne

dwa razy kamienie się pojawiają. pytania na końcu psują wrażenie, poza tym powtarzasz spokój jakbyśmy nie wiedzieli o co chodzi

nie czepiam się treści, ale warsztatu i z góry uprzedzam ze zrozumiałam wiersz (poza tym nie chodzi o to żeby odbiorca zrozumiał wiersz tak jak rozumie go autor)

życzę miłej pracy i witam na orgu

pozdr. agnes

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



jeśli uważasz że byłam niemiła to się mylisz, niemiła to ja dopiero mogę być:P

choć ostatnio złagodniałam:) hihih

pozdrawiam
agnes
Opublikowano

Zgadzam się z Wiktorem, że trzeba go "popieścić enterami".
A czy wiersz przegadany jest zły?, moim zdaniem nie. Własnie minimalizm jest idiotyczny
wiem, wiem moge tymi słoami urazić wiele osób. Może już jestem za stary i moda na dłuższe,
piekne wiersz, już mineła? Nie wiem. Ale uważam, że każdy ma swój styl, i każdy powinien interpretować wiersz, jak mu dyktuje dusza.

Opublikowano

znaczy no wiesz.. są wiersze malutkie, a wnoszące wiele.... ale jestem zwolennikiem dłuugich wierszy jak Ty...
poezję można przyrównać do malarstwa.... są obrazy na których są wielkie bitwy, max szczegółów, masa ludzi i emocji.. a są obrazy na których jest czarne kółko i zielone tło..i takimi też się ludzie zachwycają... jak to często sobie powtarzam:

punkt widzenia zależy od pozycji siedzenia!

pozdro
wiktor:P

Opublikowano

pomiędzy wierszem przegadanym a wierszem długim nie stawiamy znaku równości, podobnie minimalizm wcale nie oznacza wiersza krotkiego, więc rzeczywiście punkt widzenia zależy od punktu siedzenia:P

Opublikowano

Agnes - chyba każdy potrafi być niemiły:)

A co Wy właściwie rozumiecie pod pojęciem, jak Wy to nazywacie "przegadany wiersz"?

Opublikowano

Wiktorze, o tej banalnej śmierci ja kiedyś napisałam pod twoim wierszem- cieszę się, że pamiętasz:). autorowi wiersza; po przeczytaniu komentarzy zapomniałam o czym był, a nawet zapomniałam twojego nicka- niech to będzie moje zdanie na ten temat. cieszę się, że masz podstawy by bronić swojego tekstu, to świadczy o tym, że jest on przemyślany, ale on powinien bronić się sam...(na marginesie:wszystko kiedyś przemija). pozdrawiam-Samo zło

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.



konkurencja? :)
swoją drogą, wiersz jako-taki dobry...
dlaczego jest na forum, skoro masz już o nim zdanie od "znajomego poety"? :)

Pozdrawiam
Kalina

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @wiedźma ... zegar zatrzymał się  jakby chciał coś powiedzieć  ONA cofnęła wskazówki    sama musi otworzyć siebie  popatrzeć jak przez okno  w NIEJ drzemie ...   jutro to nie fikcja  nie biega po parku  jest w NIEJ  jest wiele szufladek  otwierała niewłaściwe    najłatwiej wydać wyrok  myślę o ułaskawieniu ... Pozdrawiam serdecznie Miłego dnia 
    • @Waldemar_Talar_Talar

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      @violetta @wiedźma
    • Idzie… strzępy przestają mieć znaczenie, Znikają co krok, wśród katedr bez boga, Wokół wszędzie pogrzebane istnienie, Biały bezdźwięk, coraz większa ta trwoga.   Milczący nawet wobec własnych myśli,  Przemierza prerie ostrego powietrza, Szuka ich, bo chciał, by dawno już przyszli, Rozszarpują się nici jego wnętrza.   Tętent koni naprowadza go na szlak,  Ku ciemnej jaskini, na skarpę bytu, Mieszka tam ta, co rozprasza każdy ślad, Gdzie milknie echo ludzkiego zachwytu.   Rozpościera się skamieniałe gardło, Wnętrze co nie zaprasza, a pożera, Krtań zaciska się jak ciężkie imadło, Wnętrze Ziemi napomyka ta sfera.   Kapanie odmierza coś nieustannie, Koniec lub początek - to bez znaczenia, Czas powiedzieć osobistej madonnie, Swojej, mojej, twojej, dane życzenia.   Wychodzi z ciemni strażniczka końca, Zbliżyła się - nie skracając dystansu, Wyłania się z półcienia bez słońca, Oczy bez dna, nabiera dysonansu.   Przeszywa głębię, słyszy szept bez źródła: „Czego szukasz zagubiony młodzieńcze?” Stanęła bliżej, rozprzestrzenia się mgła. „Wyzwolenia.” - widzi oczy odmieńcze.   Dotyk zamyka linearność czasu, Ciało bez ciepła, jednakże nie martwe, „Zatem przystąpisz do tegoż romansu?” Zamyka oddech i przegryza warstwę.   Kontakt rozpuszcza granice cielesne, Obecność tak bliska, że znika przestrzeń, Dając i biorąc tortury bolesne, „Nastał już czas twoich najszczerszych zwierzeń.”   Kradzież tlenu dobija dostatecznie, by paść i zamknąć powieki ciężkawe, „Jestem tu by zamilknąć ostatecznie. By zakopać swoje jestestwo krwawe.”   Muśnięcie, które nie zostawia ciepła, „Zatem spełnię transcendentalną misję.” Rozpad bez bólu szykuje eksmisję, Krew w krwioobiegu natychmiast skrzepła.   Rozpad nie boli - bo nie ma już kogo, Cisza nie trwa - bo nie zostało już nic, I nawet śmierć nie pozostała sama, Tylko brak, który nie pamięta imion.
    • @Alicja_Wysocka @Waldemar_Talar_Talar @Berenika97                                                                              Dziękuję  za tak uważne i życzliwe czytanie. Bardzo mnie cieszy, że wybrzmiał ten moment zawieszenia - między tym, co było, a tym, co jeszcze może się odrodzić - bo właśnie w tej niepewności i nadziei chciałem ten wiersz zatrzymać. Nie chciałem niczego przesądzać ani zamykać w prostym wyznaniu, tylko zostawić miejsce na gest, na próbę, na ten jeden krok, od którego czasem zaczyna się wszystko od nowa. Miło mi też, że dostrzeżony został motyw niedokończonego tańca. Rzeczywiście zależało mi na tym, żeby nie tłumaczyć zbyt wiele, nie rozliczać, nie rozdrapywać, tylko wyciągnąć rękę. Czasem najwięcej dzieje się właśnie wtedy, gdy człowiek przestaje mieć pretensje, a zaczyna mieć odwagę, by jeszcze raz spróbować. Jeszcze raz dziękuję - za obecność, za odczytanie i za to, że dopisujecie do tych wersów własną wrażliwość.    Pozdr.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...