Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

III Bitwa Majowa

Ewelina_Tarkowska

Przez Ewelina_Tarkowska
w Limeryki

 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Ewelina_Tarkowska

Ewelina_Tarkowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witamy serdecznie,

zapraszamy wszystkich chętnych do udziału w III Bitwie Majowej. Do konkursu zgłaszamy maksymalnie dwa limeryki oznaczone w tytule dopiskiem [limeryk konkursowy] a winny one zaczynać się słowami:

Pewien organista w Tychach
nie unikał był kielicha

Bitwę rozpoczynamy dziś o godzinie 22.00. a kończymy 23 maja o tej samej porze.

Życzymy pomysłowości i dobrej zabawy :)
Ewelina i Jacek

Ewelina_Tarkowska

Ewelina_Tarkowska

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Witamy słonecznie,

Autorem ostatniomajowego dwuwersu jest Leszek Dentman, któremu serdecznie dziękujemy za współpracę. Jury w składzie: Ewelina Tarkowska, Jacek Piotrowski i Leszek Dentman jednomyślnie przyznaje:

Miejsce I dla Lefskiego za „Serwus Madonnę”

Wyróżnienie natomiast otrzymuje Jacek Suchowicz za organistę u licha.

Gratulujemy :)


Tym samym zamyka nam się lista finałowych uczestników Wielkiej Bitwy Wiosennej; oto i ona:

- Amandalea
- E-m-e-m
- Fanaberka
- Franek Klimek
- Jacek Suchowicz
- Lefski
- Maciejka Pomorska
- Marek Hipnotyzer
- Migele

Wielka Bitwa Wiosenna, na którą gorąco zapraszamy wszystkich laureatów bitew kwietniowych i majowych, rozpoczyna się jutro, 27 maja i trwa do końca miesiąca.

Pozostałym uczestnikom serdecznie dziękujemy za udział w konkursie i zapraszamy już 3 czerwca.


Ewelina i Jacek

Lefski

Lefski

Opublikowano
Opublikowano

bez zasłonek i firanek
rzeknę, że nie gorszy Franek,
bo rymy ma pod butem
i tylko szczęścia (d)łutem
Lefski raz pierwszym wybrany

a tera dziękuję j(dź)ury
za te pierwsze "wybury"
bo nie sądziłem,
że się wybiłem -
ledwo wytykam łeb z dziury

lef-oszołom-ski

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

Wznoszę toast prezesie – organisto
(Strzeliłeś dobrze – lubię wódkę czystą)
Za tych, dla których limeryk ujmą nie jest
Niech się dobrze bawią – oni mają gest.
Oraz za teściową, która lubi mi
Zawsze postawić tę kropkę nad - i

pozdrawiam Jacek

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...