Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Zamknąć się w sobie do początków
klaustrofobii. Zjechać w piwnicę
i odciąć od światła. W windzie
przeczekać najlepsze chwile dnia

Zatrzasnąć skobel drzwi piwnicy
gdy noc nadejdzie głucha. Chociaż
grozi włamaniem, podpaleniem
każdy krok z całego wierzowca

Bóg się rodzi – to długi poród
zza drzwi słychać skurcze i parcie
Bożek wydyma usta. Grymas
za przepadłym za wydymanym...

W żłobie ulic, w studniach podwórza
krople życia kapią z okapów
opuszczają pokoje panien
Słyszę...
Zrywam się do dalszej ucieczki

Opublikowano


Nie najlepiej się czyta w tej formie i przedstawiam Twój wiersz w formie dla mnie bardziej przystępnej:


"Zamknąć się w sobie
do początków klaustrofobii.
Zjechać w piwnicę
i odciąć od światła.
W windzie
przeczekać najlepsze chwile dnia

Zatrzasnąć skobel drzwi piwnicy
gdy noc nadejdzie głucha.
Chociaż
grozi włamaniem,
podpaleniem
każdy krok z całego wieżowca

Bóg się rodzi
to długi poród
zza drzwi słychać skurcze i parcie
Bożek wydyma usta.
Grymas
za przepadłym za wydymanym...

W żłobie ulic,
w studniach podwórza
krople życia kapią z okapów
opuszczają pokoje panien
Słyszę...

Zrywam się do dalszej ucieczki"


Tak czytam twój wiersz, który generalnie mi się podoba.

;o)
Opublikowano

Bóg się rodzi – to długi poród
zza drzwi słychać skurcze i parcie
Bożek wydyma usta. Grymas
za przepadłym za wydymanym...

W żłobie ulic, w studniach podwórza
krople życia kapią z okapów
opuszczają pokoje panien
Słyszę...
Zrywam się do dalszej ucieczki

bardzo piękny wiersz pan popełnił.

Opublikowano

Piwnica. Przemyślę to, pewnie macie rację, to trochę razi.
Przerzutnie udane. Wystarczy przeczytać na głos, robiąc przerwy tak jak wskazuje tekst. Nie znasz się. Ale dzięki za opinię, proszę o surowość.
Krople życia kapią z okapów - no, o to się bałem. To pod wpływem Kolumbów r. 20 których akurat czytałem

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Nata_Kruk świetne, uśmiechnęłam się pod koniec :⁠^⁠)
    • Czasem wezmę wiadomości na ruszt i prześledzę tok wydarzeń   wojny i kataklizmy pójdą w ruch i założą kaganiec na ziemię   tragedia oślepi mnie nie zrozumiem czemu tak źle   na drodze znów niespokojnie piję wino gniewu czemu tak nierozsądnie   prawica łamie zasady jeśli jakaś istnieje wybiorę siatkę tajemnic spisek węszę.  
    • Czerwony promyk świtu — jeszcze płaski zapodział się w krągłości ust gorących. Przy brzegu żółwie jak jaskry. Pootwierały ptaszęta gardła blade. Krople dzwonią za                                   wodospadem.
    • @Alicja_Wysocka Spoko, nic się nie stało, niektórym polityka za bardzo weszła w krwiobieg i nie widzą życia poza nią @bronmus45 A czy ja wspomniałem gdzieś Kaczyńskiego czy Tuska. Proszę zostawić swoje projekcje  gdzieś z boku. Skoro Młynarski nie chciał tego publikować, to Pan też nie powinien. A po drugie złamał Pan prawa autorskie, bo na publikację jakiegokolwiek utworu Wojciecha Młynarskiego potrzebna jest zgoda właścicieli praw autorskich, czyli prawdopodobnie rodziny.
    • Kolejny utwór z serii "Echo":     Wrzaski – słychać wiry, głosy Szczęk siekier, toporów, mieczy Z prawej, lewej śmierci ciosy I ból ludzki – człowieczy   Siekają ciała, wyblakła nadzieja Tylko krew i ścięte głowy W oczach upiornych cieni zawieja Tnie świat na dwie połowy   I sen, i prawda gdzieś pomiędzy W ferworze wzrok mętnieje I trwoga, i rozpacz, mrok nędzy Miesza się, pęcznieje   W krwi zwłoki – przeżyte Na zbrojach krwawe znaki Ciała pocięte, mgłą nakryte I ulga, bo ból znikł wszelaki   A tam dwóch krzyczy, śpiewa Wśród obłąkanych rycerzy Swym krzykiem żywych zagrzewa Bez modlitw, pacierzy   Ze śpiewem tną i walczą Mieczami i krwią świeżą Obecność swoją znaczą Pod stopami trupy leżą   Nikt nie wie skąd siłę I skąd biorą natchnienie A w środku krew przez żyłę Czerwonym strumieniem   Lecz buch i buch, i po chwili W błoto ciężkimi kroplami Martwi – ci co żyli W żyle krew nie strumieniami   Lecz martwą, zastygłą rzeką Co nurt swój wstrzymała I upiór pod powieką I śmierć uparta – wytrwała
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...