Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano (edytowane)

Przyjaciele, kamraci i wszyscy pomiędzy,

nie wiem kto bliższy.

Towarzyszu, kompanie z atlantyckiej załogi,

nie masz lepszych w rejsie.

Gdzie dziesiąty, dwóch piątych,

pierwszy i drugi.


 

Na pokładzie w oddali,

z gracją,

flota tnie fale.

Zaciśnięte szczęki mogą zerwać pół statku.

Nie wydarzy się przecież,

czego wieloryb nie ma w zamyśle.


 

Idą listy do matek, żon, przyjaciół i dzieci,

nie zobaczą cię wcześniej niż zakończy się misja.

Poczerwienieją twarze,

na widok marynarskich kołnierzy,

przemieszanych granatem mundurów

oficerskich.

Muszą czekać cierpliwie,

gdy dryfujesz po knajpach

zalewając się ginem

w arogancji natury żeglarza.


 

Znam tę pewność rozmytą na morzu,

gdzie topione są męskie sekrety.

Ich szkielety opatrzone hymnami.

Chłoną dusze.

Nie słuchaj młody Odyseuszu,

syreny zwiodą cię na bezdroża,

pragną uwieść swym głosem.

Zostań głuchym, by uniknąć cierpienia.


 

To ostatni jest prezent,

mały amulet.

Gwóźdź ze statku na sznurku.

Wsuń go za koszulę.

Jest wygięty

morską historią.


 

Użyj go,

kiedy noc zmieni kolor na zielony absynt.

Edytowane przez Amber (wyświetl historię edycji)
  • 1 rok później...
Opublikowano

@Amber
Bardzo gęsty tekst, pełen morskich i mitologicznych odniesień, które pracują raczej jako figury niż konkretne historie. Czytam to jako opowieść o micie męskiej siły i jego kosztach - alkoholu, milczeniu, topionych sekretach. Szczególnie mocny jest motyw amuletu i „gwoździa ze statku” jako jedynej, materialnej pamiątki po doświadczeniu. Tytuł zostawia mnie z pytaniem, ale chyba celowo. Pozdrawiam serdecznie. 

  • 2 tygodnie później...

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • wnętrze to już nie jest ciało wnętrze nie ma skóry skóra została na zewnątrz nikt jej nie podniesie tu wszystko jest odsłonięte ale nic nie ma nazwy poruszamy się w sobie jak w ciasnym mechanizmie który zapomniał do czego służy ściany ustępują pod naciskiem a potem wracają wolniej niż powinny twoja obecność nie ma kształtu jest ciśnieniem czuję je w miejscu gdzie nic nie powinno być dotyk zaczyna się głęboko tam gdzie wszystko jest już czyjeś i jednocześnie niczyje nie ma granicy do przekroczenia jest tylko gęstość oddechy krążą zamknięte jakby ktoś trzymał układ zaciśniętą dłonią coś trzeszczy ale tu nie ma kości struktura która udawała stałą rozsuwa się milimetr po milimetrze twoje istnienie wciska się we mnie nie jak ruch jak decyzja i coś się spóźnia o ułamek nie mam gdzie się cofnąć bo "gdzie" przestało istnieć jak nadmiar twoje "tu" i moje "tu" nakładają się źle powstaje trzeci punkt zamiast nas tam robi się szczelina z nacisku jak pęknięcie w materiale który miał być jednorodny przebicie nie ma światła tło zaczyna pulsować twoja obecność rozchodzi się falą dociera wszędzie naraz i puszcza nie my zatrzask który trzymał całość puszcza rozpad jest dokładny warstwa po warstwie znikają różnice między tym co moje a tym co twoje zostaje ruch bez właściciela czysty proces jest punkt tak gęsty że aż cichy tam jeszcze trzyma się ślad po tym co nie wytrzymało kiedy nacisk znika ściany nie wracają zostaje przestrzeń ciężka ale pusta to wystarcza nie ma czego zamknąć                
    • @andrew   Podoba mi się porównanie bliskości do ulubionego deseru - to coś, czego się pragnie, ale czego smak nigdy nie jest do końca taki, jak się wyobrażało. Ostatnie wersy o cieple rąk dają delikatne ukojenie po tej całej niedopowiedzianej tęsknocie. Pozdrawiam. :) 
    • Ano, geju, wy, Tomuś i Zdziś. Umotywuj Egona!
    • @Poet Ka   Zastanawiający tekst.  Dla mnie z kolei to poruszająca refleksja nad tym, jak sztuka i czas dystansują nas od realnego doświadczenia. Przechodzisz od metafor lekkich do przerażających realiów.  Dlaczego potrafimy zachwycać się cudzym cierpieniem przetworzonym na sztukę (widmo widma), a kiedy obcujemy z czystym, historycznym bólem (wojna), to widmo wciąż nas pali i krzyczy? Sukienka, która powinna chronić ciało, staje się tu klatką z traumy. Świetny wiersz - niejednoznaczy. 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...