Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Tantiemy za życie

Andrzej_Wojnowski
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Andrzej_Wojnowski

Andrzej_Wojnowski

Opublikowano
  • Ten utwór został doceniony przez użytkowników.
Opublikowano

Codziennie od rana tworzymy opowieść

kolejne rozdziały lądują na półce

naiwni marzymy że dobrze się skończy

niestety z tym końcem to może być różnie

 

już palce grabieją i tańczą litery

tu żadnej historii nie można pominąć

ta autobiografia od ciebie zależy

a życie dołączy jak zawsze epilog

 

jak każda opowieść też musi się skończyć

czy będzie to jutro czy później – Ty nie wiesz

odwieczne pytanie wciąż duszę Ci drąży

czy Główny wydawca wypłaci tantiemy

 

10
Marek.zak1

Marek.zak1

Opublikowano
Opublikowano

Tantiemy za życie rozumieć można dwojako, po pierwsze po życiu jako przepustka do nieba, po drugie, jako nagroda, czy zapłata w ostatniej części życia za zasługi w poprzednich. Tutaj widzę rolę ZUS-u, który składki zapłacone podczas pracy dzieli przez hipotetyczną liczbę miesięcy życia i wypłaca żyjącemu. Czy to miał autor na  myśli nie wiem. Pozdrawiam 

1
Andrzej_Wojnowski

Andrzej_Wojnowski

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

@beta_b

 

Też nie wierzę, ale temat do pisania fajny.

A w kwestii 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to zasługa Kota Szaroburego. Kiedyś przebiegł przez portal i udzielił kilka rad (między innymi mi).

Zapamiętałem.

Jakby kiedyś przebiegł Ci drogę to pozdrów Go ode mnie.

 

Ciebie również gorąco.

 

 

@violetta

 

Będzie zapłata albo i nie będzie.

 

Pozdr.

 

Nie, chodziło mi o Gazdę nad Gazdami o którym śpiewają wędrowni grajkowie

 

 

Pozdrawiam

Jacek_Suchowicz

Jacek_Suchowicz

Opublikowano
Opublikowano

tantiemy Wydawca każdemu wypłaca

bo każdy na scenie ma swoje pięć minut

dla jednych pięć minut to żmudna jest praca

a innym przeleci przez palce i zginie

 

każdemu na miarę minuty są szyte

tym według zdolności oraz sił i zadań

a innym przetrwanie w modlitwie i ciszy

Wydawca oceni wypłaci co trzeba

:)

1

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • skarpetawsosie
      Taniec (nie nadąrzam)

      Przez skarpetawsosie · Opublikowano

      porywamy sie do tańca  wszyscy razem machamy rękami i nogami dokoła siebie, wykręcamy numery, wskakujesz na mnie i pięknej, pięknej partnerki oczekujesz, obracasz mnie i rękoma, rękoma mnie trzymasz, bliskie wymiany impulsów i szybkie, szybkie ruchy  nóg   chwila przerwy proszę bo-ja-nie-na-dążam   przekrwione oczy próbują nadąrzyć przy tobie, depcze ci po palcach i zginam sie nie zgrabnie, rytm mój dziwny, dziwny a ciepły pot spływa, spływa po moich plecach, dość, dość chce ci szepnąć  ale ty patrzysz, patrzysz oczyma swymi i ujmujesz moje ramiona, śmiechem mnie obdarzając   ja już, już nie mogę chwila, chwila przerwy bo-ja-nie-na-dąż-am   wbijam ci piętę w palce spocone ręce wyślizgują sie z duetow krzyki i śmiechy dookola  a ty w popisowym stylu  obracasz mnie tysiąc tysiąc, tysiac razy kręci kręci mi sie w głowie na wymioty wymioty mi się zbiera o boże, o boże stop! ale ty obracasz mnie i w popisowym stylu wywracam sie na wszystkich   -mó-wi-łam-że-nie-na-dąż-am   leżę na ziemi i szybko oddycham i wszyscy sie patrzą na mnie znowu zepsułam imprezę
    • Berenika97
      Czerwiec na „cz”

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @aniat.   Piękna aliteracja na "cz" - aż czuć ten czerwcowy klimat!  Bardzo mi się podoba! :)
    • Berenika97
      Szklane słońce

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @wiedźma   Bardzo intrygujący  tekst. Zdecydowanie „lepiej spłonąć raz w ogniu prawdy”. Trafna metafora szklanego słońca, które udaje, że daje ciepło, a tak naprawdę kłamie. Wybór prawdy, nawet tej spalającej, zamiast powolnego duszenia się w kłamstwie, to piękny i odważny manifest. Ostatnie „Taka jestem” brzmi niesamowicie mocno i autentycznie. Utwór  zmusza do refleksji nad własnymi maskami. Zostawiam zasłużone serduszko!
    • Duch7millenium
      Dziewictwo

      Przez Duch7millenium · Opublikowano

      To nie fraszka, To koniec.   To naruszenie swiętości, a ten, który tę, której to odebrał - opuszcza. Winien wiecznego potępienia. W jeziorze ognia, gdzie jego ciało cierpi żar nieustanny. Płonąc przez wieczność.
    • Berenika97
      Gdzie rdzewieją miecze: 95. Rów

      Przez Berenika97 · Opublikowano

      @Łukasz Jurczyk   Ten fragment poematu to znakomite, głęboko psychologiczne studium władzy, paranoi i rozpadu więzi między Aleksandrem Macedońskim a jego armią.  Czy nawiązujesz do Filotasa do jego ojca Parmeniona? Obaj zasłużeni dowódcy w armii Aleksandra a jednak zginęli z rąk swojego króla - prawdopodobnie niewinnie, zwłaszcza ojciec. Aleksander wpadł w paranoję i bał się spisków, podobnie jak następni tyrani w historii. A wraz z upadkiem imperium perskiego król zaczął przejmować wschodnie zwyczaje, wymagać oddawania mu boskiej czci i stawać się niedostępnym despotą - „tym łatwiej zgubić twarze towarzyszy”. Świetnie oddajesz atmosferę strachu, która zaczęła trawić obóz macedoński. W zwrotce 5. i 6 . jest ukazany uniwersalny obraz każdego systemu totalitarnego czy autokratycznego. Po egzekucji starych towarzyszy nikt nie pyta o sprawiedliwość, rodzi się tylko  strach o własne życie. Dawne braterstwo broni zostaje zastąpione przez wzajemną nieufność.   „Rów między ludźmi” to symbol psychologicznej przepaści, która wyrosła między Aleksandrem a jego weteranami. Wewnętrzna więź została bezpowrotnie zerwana. Zwykły, płytki rów okazał się przeszkodą nie do pokonania, bo zaufania nie da się odbudować rozkazem. Genialnie ukazałeś, że największe bitwy Aleksandra pod koniec jego życia nie toczyły się z Persami, lecz z jego własnym otoczeniem i jego paranoją. Szepty w namiotach, Każdy patrzy za siebie. Dzieli nas pustka.

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...