Emily Brontë - Osuszyła łzy i się uśmiechnęli (She dried her tears and they did smile)

[Andrzej P. Zajączkowski]

Osuszyła łzy i się uśmiechnęli

Znów widząc na jej policzkach rumieńce;

Ale przez cały ten czas nie dojrzeli

Jak przepełniało się bijące serce.

 

Słodki był jej wygląd i mowa miła

I spojrzenie, którym dzień rozjaśniała,

Nie mogli zgadnąć, gdy północ wybiła

Jakże będzie ten czas opłakiwała.

 

I Emily:

 

She dried her tears and they did smile

To see her cheeks’ returning glow;

Nor did discern how all the while

That full heart throbbed to overflow.

 

With that sweet look and lively tone,

And bright eye shining all the day,

They could not guess, at midnight lone

How she would weep the time away.

[violetta]

Sentymentalne

[Andrzej P. Zajączkowski]

@violetta Dziewiętnastowieczne. 

[violetta]

@Andrzej P. Zajączkowski lubię jej wiersze i książki :)

[andreas]

@Andrzej P. Zajączkowski

Rzeczywiście, chyba w XIX wieku inne były kryteria poezji. Zetknąłem się nawet z opinią, że Mickiewicz nie był poetą, ale raczej facetem gadającym do rymu...

[Andrzej P. Zajączkowski]

@andreas Tak sobie myślę, że podobnie było z malarstwem. Fotografia zniosła potrzebę realizmu i od tej pory malarze mogli sobie poszaleć. W poezji potrzeba rymu i rytmu - to taka moja hipoteza - wynikała z tego że takie wiersze łatwiej było pamiętać. Wypadało znać jakąś literaturę, a w towarzystwie celnie rzucone wersy zadawały szyku. Ba, mogły szydzić z władz, lub wywołać rewolucję. Stąd ludzie woleli rymowaną poezję. Aż książki stały się tanie i dostępne i było ich tyle, że pamiętanie nie było już potrzebne. Poezja uwolniła się od form. Choć jak się zdaje, ludzie uwolnili się od poezji... 

[poezja.tanczy]

@Andrzej P. Zajączkowski

Czas nie zając, choć ucieka

To dogodność, napić się zająca mleka

 

Świetny wiersz!

 

Pozdrawiam miło,

M.