Historia edycji

Uderzam ci do głowy grzesznym kaprysem, zamkniętym w ciężkim krysztale. Sącz mnie powoli, aż krew zacznie szumieć złotem. Perlę się jak kawior - ziarnem, które przeklęło światło. Porzuć tę nudną delikatność. Zmiażdż mnie leniwie, niech zostanie po mnie słona otchłań. Rozpuszczam się niczym gęsty, nocny balsam - cień plantacji, który więzi twój oddech. Liczy się tylko taka chwila, w której mój mrok stapia się z twoim znużeniem. Pulsuję ciężkim szkarłatem - purpurą gorączki. Kiedy mnie smakujesz, staję się żarem, który trawi, lecz nie zostawia blizn. Chłoń mnie. Sącz mnie. Wdychaj to duszne opium przed upadkiem. Będę twoim spleenem. I tym, co go ukoi.  

@Leszek Piotr Laskowski  natura jest najpiękniejszym artystą świata, np. płatki śniegu- tak ich wielość- i każdy inny.  

Witam - jak dla mnie to trudny wiersz ale prawdziwy nie kłamie -                                                                                                                 Pzdr.

@Sylwester_Lasota   pomysł znakomity   jak spojrzałem na długość to zabierałem się do tego jak pies do jeża przebrnąłem i doceniam   jak zwykle z 10 się nie zgadzam zazdrość jest dla mnie cechą pozytywną budującą mobilizującą (ja komuś czegoś zazdroszczę i pragnę też to mieć, to się biorę do roboty działam pracuję i mam) natomiast negatywną cechą jest zawiść która popycha ludzi do niecnych czynów (przykład wybryki obecnej nazwijmy to władzy - gdyby  to coś miało miało więcej oleju w głowie tak by postępowało że osiągnęłoby swoje i kupiło naród - a tak każdego dnia traci)   Pozdrawiam

@Starzec   Skoro wiosna się spóźnia, a lato - to dalekie plany... to musisz ją mocniej przytulić, żeby nie zamarzła - kochany!