Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

cykliczne lekcje pokory

MIROSŁAW C.
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

MIROSŁAW C.

MIROSŁAW C.

Opublikowano
Opublikowano

 

 

 

wiosna 

jeszcze za mgłami 

w snach czarno-białych 

 

wytwór geniuszu

co jednym palcem otwiera nieba 

i zsyła na ziemię wędrowne anioły

 

a z każdym ruchem ich skrzydeł

rozchylają się kwiaty na biodrach kobiet

i przez tę jedną chwilę ludzkiej komedii 

 

znów z poczuciem wstydu 

odlecą do ciepłych rajskich ogrodów 

lizać rany kosmicznych mezaliansów

 

 

 

 

 

3

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnie komentarze

    • Andrzej_Wojnowski
      Pierwszy krok

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      @Alicja_Wysocka   Dziękuję - bardzo miło to przeczytać. Sopot miał kiedyś takie miejsca, które same dopisywały wersy. Dla mnie takim miejscem był dawny „Złoty Ul” przy Monte Cassino, gdzie zdarzało mi się pisać wiersze nawet na odklejonych naklejkach po piwie Heweliusz. Więc jeśli ten tekst mógłby trafić do takiego UL-a od „ulubionych”, to przyjmuję to jako piękny komplement.
    • monon
      Niespodziewany obrót

      Przez monon · Opublikowano

      Zawsze moje myśli fantastyczne. Ciągnęło mnie do magii światów. Lecz zacząłem czytać pełnych wrażeń i uczuć. Pochłonęło mnie to w całości. Wręcz pożarło jak zgłodniały lew. Więc zacząłem pisać o miłości. W taki sposób złączyłem pierwsze nitki. Być może to moje nowe ja? Może to moje przeznaczenie? Niepewność, to moje drugie imię w tym znaczeniu. Lecz nie szkodzi nie spróbować napisać romansidło.
    • Andrzej_Wojnowski
      znamię

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      @MIROSŁAW C.   Wiersz - surowy, bolesny, ale nieprzegadany. Jest w nim doświadczenie opuszczenia pokazane przez mocne obrazy: „łąka gruzów”, „końce świata”, samotny sen „pod gołym niebem”.  Ma w sobie dużo bólu i dużo prawdy.   Pozdrawiam
    • Andrzej_Wojnowski
      miniaturka i poemat

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      @viola arvensis     Lekki, przewrotny i bardzo wdzięczny wiersz. Podoba mi się kontrast między „poematem” a „miniaturką” - niby żartobliwy, ale pod spodem jest całkiem poważna obrona własnej odrębności.   Pozdrawiam
    • Andrzej_Wojnowski
      kubek

      Przez Andrzej_Wojnowski · Opublikowano

      @Berenika97   Jakich czytasz filozofów?   Niby zaczyna się od zwykłego kubka, ale szybko robi się z tego opowieść o całym życiu zapełnianym rzeczami, które miały dać bezpieczeństwo, a zaczynają przypominać „świetnie umeblowane kłamstwo”. Świetna obserwacja, że czasem podpisujemy świat jako własny, choć w głębi czujemy, że żyjemy w cudzej dekoracji. Pozdrawiam

  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...